Update in etappes: deel 3 “Ik ben Doutzen niet”

Over de catwalk, onbeantwoorde vragen en dromen

Ruim anderhalf jaar na de diagnose van borstkanker 2.0 zit ik met een paar vragen. Vragen waar ongetwijfeld nooit antwoorden op gaan komen. Laat ik nou net niet [lees: TOTAAL NIET] kunnen omgaan met open eindjes … wie, wat, waar, waarom? Maar vooral “hoe en waarom” kon het bij zo makkelijk verlopen!?

Als ik de statistieken van mijn blog bekijk, dan kan ik bijvoorbeeld zien door welke zoekwoorden lezers naar mijn blog zijn geleid. Zoekwoorden kunnen variëren van mijn “zwak voor Tony Mora’s en "nog onbereikbaarder varianten" tot de onwaarschijnlijke rectificatie die ik “moest schrijven voor Gino Press. Een rectificatie die ik aangreep als een heuse uitdaging” [dat heeft ze een boel publiciteit opgeleverd … maar of ze daar op zaten te wachten!? Ik blijf ze raar vinden. {Ik mag zeggen wat ik vind toch? Zonder weer een nieuwe rectificatie te moeten schrijven wegens “laster”?. Ik weet dat je daar vandaag de dag in Parijs voor wordt afgestraft, maar toch, het is gewoon mijn mening, niets meer en niets minder. De mening van een “al jaren provinciaaltje”. Daar zou geen enkel “zichzelf respecterend persbureau wakker van moeten liggen [of wel?]}.

Life goes on “Borstkanker 2.0 - een jaar na dato”

Tik tak zei de klok en opeens is het alweer een jaar geleden dat de diagnose “borstkanker 2.0” viel. Het bewijs van “het leven gaat door” lag onlangs op de deurmat. De uitnodiging voor mijn jaarlijkse mammografie. Het is half mei 2014 en ik ben enigszins hersteld van mijn operatie van begin februari. Heel voorzichtig lijken de vreemde klachten en zotte symptomen te verminderen en/of te verdwijnen.

op veilige afstand van de "plettende platen"
kwam de port-a-cath toch duidelijk in beeld

Vage klachten – “eigen schuld” of is er meer aan de hand

Het is hoog tijd voor uitleg, ik vrees voor een lang verhaal. “Kort en bondig” zijn momenteel onhaalbare begrippen, maar ik zal niet langer om de hete brei heen draaien. Aanvankelijk ging mijn herstel als een speer – geheel op mijn manier. Na een operatie van bijna acht uur op dinsdag mocht ik - binnen een recordtijd – diezelfde week op vrijdagochtend het ziekenhuis verlaten.