Posts tonen met het label strand. Alle posts tonen
Posts tonen met het label strand. Alle posts tonen

vrijdag 16 augustus 2013

Chemo 4 - bijna op de helft



Met een set goedgekeurde bloedwaarden ben ik alweer klaar voor de vierde chemokuur. Als die er maandag in zit, ga ik mij waarschijnlijk druk maken over de volgende serie. Zal die net zo makkelijk verlopen?

Voordat de eerste druppel chemo mijn lichaam binnen ging, dacht ik dat chemo hoorde bij het allerergste dat je kan overkomen. Niets blijkt minder waar, althans in mijn geval. Als de voorspellingen voorafgaand aan de eerste kuur werkelijkheid waren geworden, was het verschrikkelijk geweest. Van chirurg tot lotgenoten, van collega’s tot onbekenden, iedereen hamerde er op dat ik het vooral niet moest onderschatten. Al helemaal omdat ik voor de tweede keer borstkanker heb. Een tweede keer deze ziekte moeten meemaken, was volgens iedereen die er ‘verstand van had’ nog veel zwaarder.

zondag 28 juli 2013

Vakantieverhalen - Haags privéstrand

De weersverwachting voor vrijdag (26 juli jl.) was aanvankelijk ‘strandweer’. Vanwege de logeerpartij van Marieke in Lommel (België) was er een plaats over in de auto. Martijn vroeg een vriend mee en schafte een bal aan voor extra strandplezier.

Donderdag werd duidelijk dat de volgende ochtend geen strandweer zou geven en we besloten een uurtje later te vertrekken.  Voor vertrek  keek ik nog op buienradar voor de laatste voorspellingen. In de ochtend flinke buien maar de middag zag er goed uit. De voorspelling voor Veldhoven gaf de doorslag. In de zuidelijke provincies werd het benauwd en klam. We namen het risico. We konden altijd omdraaien als het niets zou zijn.

woensdag 24 juli 2013

Vakantieverhalen - Chemo 3 - spelbreker

Zo makkelijk als de eerste twee chemokuren zijn gegaan, mag van mij ook de derde kuur verlopen. Aanstaande maandag 29 juli is het zo ver. Dat betekent dat ik toch weer drie dagen min of meer “aan huis gekluisterd ben”. Balen, want ik zou liever met de kinderen naar Den Haag rijden, lekker naar het strand.



 
 

dinsdag 23 juli 2013

Vakantieverhalen - Ik dacht dat ik deze zomer geen strand zou zien

Dat dacht ik echt! Ik was er toch wel van uit gegaan dat ik ziek zou worden van de chemo en bovenal kaal. En als dat al niet zo zou zijn, was de gemiddelde kans op écht strandweer niet echt geweldig.

En wat gebeurde er!?

Ik werd allereerst helemaal niet ziek en ten tweede gebeurde er een bijna nog groter wonder. Mijn eigen haar is nog steeds mijn trotse bezit.

Het allermooiste kwam als bonus. De zomer brak los in alle hevigheid. Een heuse hittegolf op komst. Laat maar komen.

Dan komen wij wel naar het strand.

Posted by Picasa

vrijdag 19 juli 2013

Vakantieverhalen - Haagse rozenbottels en heimwee


Stop de rozenbottel geur maar in een parfumflesje
dan ik heb nooit meer heimwee naar de zee.

Regelmatig heb ik last van heimwee naar de zee. Dan vraag ik me af hoe het toch is gekomen dat ik Veldhoven verkoos boven mijn leven in Den Haag. Oké, die ruil deed ik voor de liefde van mijn leven. Ook na twintig jaar wil ik die vent van mij voor geen goud meer kwijt. We zijn bekvechtend begonnen. Dat was de opzet van mijn contactadvertentie “iemand om de zomer mee te kunnen bekvechten”. Het heeft door de jaren heen met terugkerende regelmaat enorme vuurwerkshows met grote knallers opgeleverd. Maar de liefde is sterk en we horen bij elkaar.

zondag 2 september 2012

Vakantieverhalen - Geen buitenland, geen vakantie, toch bruin!

Dochterlief kwam thuis van school. Ze had zich op school moeten verantwoorden waarom ze zo bruin was. “Ze was toch niet op vakantie geweest naar het buitenland!?”

Ja, ze is poepie bruin en nee, we zijn niet op vakantie geweest naar het buitenland. Bekentenis: we zijn zelfs niet op vakantie geweest, ook niet in eigen land. Toch is ze poepie bruin en zij is niet de enige. Haar zusje en broertje zijn dito bruin en manlief kan er ook mee door. Er is zelfs geen zonnebank aan te pas gekomen.

zondag 19 augustus 2012

Vakantieverhalen - Hondjes op het strand - Romeo en Julia

Over een week of zes zien er waarschijnlijk wat bastaardjes het levenslicht. Gelukkig niet bij ons en onze Roef zal ook zeker niet de vader zijn.

Met de extreme temperaturen van zaterdag en de nog tropischer voorspellingen voor zondag was er voor ons maar één optie. Het Haagse strand. Zonder file, zonder parkeerproblemen en natuurlijk mét de hond en vooral mét een gerepareerde airco. Vandaag verliep de reis ook weer bijzonder vlot, mede vanwege het ontbrekende vrachtverkeer waren we in no-time bij het strand. Onderweg naar het strand zongen onze pubers mee met hun favoriete nummers op Sky Radio. Kortom we hadden er zin in. De wind op het strand zorgde voor verkoeling en zo nodig was er natuurlijk de zee.

donderdag 2 augustus 2012

Vakantieverhalen - Zon, zee, strand en ... honden!

EINDELIJK! Ja, eindelijk dan toch een kans om mijn favoriete plekje aan de Noordzeekust op te zoeken. Het was strandweer en we hadden er zin in. Natuurlijk moet onze Boxer dan ook mee. Als ex-Hagenees weet ik waar je met hond het strand op kunt, ook overdag in het hoogseizoen en waar bovendien loslopende honden welkom zijn.


zaterdag 7 april 2012

Heimwee naar zee

Het is onvermijdelijk, binnenkort zal hij weer toeslaan. De temperaturen stijgen weer en zo af en toe hebben we van die prachtige dagen. Al voordat de lente officieel begonnen was, werd de warmste dag van maart ooit bereikt.


warmste Pasen ooit

Gisteren gebeurde het alweer. Nietsvermoedend en ‘onschuldig’ staat het journaal aan. Hebben ze het na alle politieke drama’s en wereldellende over de nog steeds heersende problemen als gevolg van de brand bij Vodafone. Mensen die niet kunnen bellen met hun klanten, wat doen die vroeg in de middag op Goede Vrijdag bij mooi weer en wonend of werkend in Den Haag? Precies, die gaan naar de boulevard, die gaan naar Scheveningen. Ploffen met z’n allen op ligbedden achter glas en drinken een borrel of een cappuccino en luiden het Paasweekeinde in.


Maar is het ooit anders geweest?
Geheugen van Nederland
Verstijfd zit ik op de bank vol van stekende heimwee. Wat ben ik jaloers. Steeds weer. Ik kan er niets aan doen. Ik woon in Brabant, niemand die mij begrijpt. De bossen hier, de vrijheid, de ruimte. Het is allemaal fantastisch maar het doet me niets. Hier kan ik op zaterdag als ik terugkom met Marieke van de paardrijles ook m’n auto niet voor de deur kwijt. Simpel omdat het wel gratis lijkt bij de Albert Heijn. Gratis parkeren ja, en daarom staan ze bij ons dubbel geparkeerd. Stel je voor dat je naar een grotere winkel met een groter assortiment zou gaan. Nee, men gaat voor gratis parkeren.