Update in etappes: deel 3 “Ik ben Doutzen niet”

Over de catwalk, onbeantwoorde vragen en dromen

Ruim anderhalf jaar na de diagnose van borstkanker 2.0 zit ik met een paar vragen. Vragen waar ongetwijfeld nooit antwoorden op gaan komen. Laat ik nou net niet [lees: TOTAAL NIET] kunnen omgaan met open eindjes … wie, wat, waar, waarom? Maar vooral “hoe en waarom” kon het bij zo makkelijk verlopen!?

Als ik de statistieken van mijn blog bekijk, dan kan ik bijvoorbeeld zien door welke zoekwoorden lezers naar mijn blog zijn geleid. Zoekwoorden kunnen variëren van mijn “zwak voor Tony Mora’s en "nog onbereikbaarder varianten" tot de onwaarschijnlijke rectificatie die ik “moest schrijven voor Gino Press. Een rectificatie die ik aangreep als een heuse uitdaging” [dat heeft ze een boel publiciteit opgeleverd … maar of ze daar op zaten te wachten!? Ik blijf ze raar vinden. {Ik mag zeggen wat ik vind toch? Zonder weer een nieuwe rectificatie te moeten schrijven wegens “laster”?. Ik weet dat je daar vandaag de dag in Parijs voor wordt afgestraft, maar toch, het is gewoon mijn mening, niets meer en niets minder. De mening van een “al jaren provinciaaltje”. Daar zou geen enkel “zichzelf respecterend persbureau wakker van moeten liggen [of wel?]}.

Een nieuw tijdperk – is er “leven” na borstkanker 2.0

Morgen heb ik mijn laatste afspraak bij de oncoloog. Morgen is dag 365 geteld vanaf de vijfde chemo kuur. De kuur waarmee het bijna mis ging met mijn haarbos en de hoofdhuidkoeling.

Inmiddels heb ik op mijn kruin – waar het tijdelijk even een soort schaatsbaan leek te worden – een dichte begroeiing met een lengte van 8 cm, hetzelfde geldt voor de onderrand bovenaan mijn nek. Ook daar heb eenzelfde aanwas. Eigenlijk heb ik nu een dubbel matje, maar ik zit er niet mee. Over een jaar is het 20 cm. Het zou leuk zijn als mijn teennagels net zo enthousiast en levensvatbaar waren geweest, maar helaas.

bron: Loesje

Bekende Brabander

Zijn er hogere machten aan het werk? Door de gebeurtenissen van de afgelopen anderhalve maand lijkt een zorgvuldig uitgestippeld pad zichtbaar te worden. Het lijkt alsof een puzzel in elkaar begint te vallen.

Begin 2012 fantaseerde ik hoe het zou zijn om columns te schrijven voor publicatie. Ik deed een cursus ‘column schrijven’, publiceerde mijn blog via Twitter en Facebook en stilletjes werden mijn stukjes gelezen. Af en toe deelde een lezer een stukje van mij met zijn/haar lezers en dan voelde ik mij vereerd. Sinds de bekendmaking van mijn borstkanker 2.0 schoten de paginaweergaven omhoog. Dit weekend kreeg ik een verzoek om een maandelijkse column te schrijven. Een serie van twaalf stukjes over mijn leven en werk, liefst zo persoonlijk mogelijk. Waarom ze juist mij dit vragen, blijkt het gevolg van mijn gedachte en hoop dat ‘blijven werken (ook al ben ik ziek)’ mij overeind gaat houden tijdens mijn herstel.

Moest ik een tweede keer borstkanker krijgen om ‘columnist te worden’? Of kreeg ik met borstkanker 2.0 gewoon een onbeperkte voorraad aan schrijfvoer? Feit is dat mijn ‘belevenissen’ sinds de ontdekking van de tumor het op mijn blog erg goed doen. Zodra ik een dag of meer niets publiceer, komen de vragen binnen hoe het met me gaat.

Drie goede redenen om te werken

Morgen ga ik naar mijn werk. Ik heb er goede redenen voor, wel drie. 

Meer dan een lichte vermoeidheid mankeer ik niet. Dat klinkt raar als je een agressieve tumor hebt in een van je borsten. Maar op dit moment kan ik niet zeggen dat ik ziek ben. Ik voel me immers niet ziek. Ik zal me pas ziek voelen op het moment dat de behandeling in volle gang is en de medicatie mij ziek maakt met als doel mij te genezen.

Huildag

Vandaag gun ik mijzelf een huildag. Dat mag vast wel. Mijn leven staat alweer op zijn kop. Voor het eerst sinds ik mij kan herinneren, voelde ik mij gewoon gelukkig en onbezorgd. Het leven lachte me toe. Vandaag is alles anders.