DIEP flap - Verblijf @MMC met gouden polsbandje (all-inclusive)

Toen ik afgelopen maandag met mijn van-oudste-dochter-geleende koffertje bij het ziekenhuis uit de auto stapte en met Gert-Jan naar binnen liep, zei ik het gevoel te hebben alsof ik een paar salarissen kwam betalen via de uitvoering van mijn operatie. Ik denk dat ik er aardig wat voor mijn rekening heb genomen. Hele hordes personeel hebben al aan mijn bed gestaan. Bovendien nam de operatie gedurende een volledige werkdag een operatiekamer in beslag met daarbij een heel leger aan medische staf waaronder de drie chirurgen, de anesthesist en ieder voorzien van een eigen ondersteunend team. Als het om een verblijf op een cruiseschip of in een luxe vakantieresort was gegaan, had ik ongetwijfeld een gouden polsbandje om gekregen met daarop de opmerking dat "ik alles mag wat ik wens of nodig (denk te) heb(ben)".

Maandag 3 februari

Het begon al op maandagmiddag kort na de opname toen een van de plastisch chirurgen met een assistente mijn romp kwam omtoveren tot een schets voor een schilderij-in-wording. Het was dezelfde chirurg die mij begin juni van vorig jaar informeerde over de reconstructie mogelijkheden.

Op naar 2014: Over vertrouwen, verwachtingen en hoop

Het leven loopt zelden zoals je dat zou willen. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Het komt zoals het komt en je hebt er weinig invloed op. In de tussentijd is het de bedoeling positief te blijven, je zegeningen te tellen en vertrouwen te hebben dat alles waar nodig wel weer op zijn pootjes terecht komt.

Begin van dit jaar leek het erop dat er van alles fout zou kunnen gaan. Ik was vooral bang voor mijn baan. Op wonderbaarlijke wijze liep dat allemaal goed af. Begin mei kwam er desondanks een flinke – en vooral onverwachte – hobbel in de weg. Alhoewel, een hobbel kun je het eigenlijk niet noemen. Het leek verdraaid veel op een donker zwart gat zonder bodem. Een gat met de benaming “Borstkanker 2.0”. Ondanks alles kwam het goed met mijn baan en begon ik aan mijn nieuwe – onwelkome – traject.

Gewicht krijg OTZ

Zojuist belde de plastisch chirurg. Ze vroeg of haar telefoontje uitkwam. Natuurlijk kwam haar belletje niet ongelegen. Stel je voor. Er kon maar één reden zijn om mij te bellen. Ze had eindelijk de uitslag van de ct-scan van mijn buik.

Ze had inderdaad de uitslag en de beelden zien er goed uit. Er is een heel goed bloedvat gevonden. Mocht bij de operatie toch blijken dat het bloedvat niet geschikt is, dan zijn er ook nog voldoende andere bruikbare bloedvaten aangetroffen.

Ik bedacht me dat het inderdaad loont dat ik twintig jaar geleden ben gestopt met roken. Geen schade aan de bloedvaten, die bovendien zorgvuldig zijn doorgespoeld met de nodige glazen rode wijn. Ik heb gelezen dat rode wijn zorgt voor een gezond soort cholesterol. Diezelfde wijn heeft misschien mijn kansen op borstkanker wat verhoogd, maar het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat de bloedvaten nu geschikt zijn om bij een DIEP flap operatie te dienen als bloedtoevoer naar de te reconstrueren borst. Het bewijst maar weer: ieder nadeel heeft een voordeel.

Drie goede redenen om te werken

Morgen ga ik naar mijn werk. Ik heb er goede redenen voor, wel drie. 

Meer dan een lichte vermoeidheid mankeer ik niet. Dat klinkt raar als je een agressieve tumor hebt in een van je borsten. Maar op dit moment kan ik niet zeggen dat ik ziek ben. Ik voel me immers niet ziek. Ik zal me pas ziek voelen op het moment dat de behandeling in volle gang is en de medicatie mij ziek maakt met als doel mij te genezen.