Onderbuikgevoel wint

Vandaag kwam de uitslag van het pathologisch onderzoek. De patholoog heeft mijn borstklierweefsel onderzocht. Onderweg naar het ziekenhuis realiseerde ik mij opeens dat het regende. Een licht gevoel van onbehagen maakte zich van mij meester. Ik ben niet echt bijgelovig hoor, het is alleen ... Alle gunstige uitslagen voorafgaand aan de diagnose gingen gepaard met een strak blauwe hemel en stralende zon. Slecht nieuws kwam (overigens niet vaak, slechts in de vorm van “het is borstkanker”) met regenbuien. Vandaag ... regende het. Ik zakte stilletjes weg in de passagiersstoel en pepte mijzelf op met de gedachte dat ik vooraf had besloten dat de uitslag niet echt slecht zou kunnen zijn, hoe dan ook.

bronvermelding: bubbels

Ik ben een alien!

Zojuist belde de mammacare verpleegkundige met de uitslag van het ejectiefractie onderzoek (in gewoon Nederlands: een hartpompfunctie test). Met deze test wordt gemeten hoeveel bloed er door het hart wordt gepompt. Vanwege de immuuntherapie (herceptin) wordt deze functie nauwlettend in de gaten gehouden.

Een van de belangrijkste en meteen gevaarlijkste bijwerkingen is namelijk een vermindering van de pompfunctie. Dit wordt ook wel “hartfalen” genoemd. Bij slechts een klein percentage treedt deze bijwerking (in ernstige mate) op. Ondanks dat het slechts bij een enkele patiënt voorkomt, is het gevolg zodanig dat controle zonder uitzondering met regelmatig wordt uitgevoerd.

bron Bron afbeelding

Op naar 2014: Over vertrouwen, verwachtingen en hoop

Het leven loopt zelden zoals je dat zou willen. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Het komt zoals het komt en je hebt er weinig invloed op. In de tussentijd is het de bedoeling positief te blijven, je zegeningen te tellen en vertrouwen te hebben dat alles waar nodig wel weer op zijn pootjes terecht komt.

Begin van dit jaar leek het erop dat er van alles fout zou kunnen gaan. Ik was vooral bang voor mijn baan. Op wonderbaarlijke wijze liep dat allemaal goed af. Begin mei kwam er desondanks een flinke – en vooral onverwachte – hobbel in de weg. Alhoewel, een hobbel kun je het eigenlijk niet noemen. Het leek verdraaid veel op een donker zwart gat zonder bodem. Een gat met de benaming “Borstkanker 2.0”. Ondanks alles kwam het goed met mijn baan en begon ik aan mijn nieuwe – onwelkome – traject.

De spanning stijgt

Mijn concentratie neemt met hetzelfde tempo af als dat de spanning aan het stijgen is. Op alle fronten is aanvullend onderzoek gewenst, zo hoorden we vanmiddag.

Toen we bij de mammacare verpleegkundige binnenkwamen, vroeg ze wat we wilden drinken. Dat is geen goed teken. Dat benoemde ik hardop. Toen we zaten, vertelde ze dat er al wat uitslagen binnen waren. Die verwachtte ik pas maandag te krijgen, maar goed.

Zorgeloos gelukkig

Eindelijk, na al die tropenjaren te hebben doorlopen, voelde ik me eindelijk - voor het eerst – zorgeloos gelukkig. Een etiketje rijker, een hoop bagage maar alles leek op zijn plaats te liggen. Er moest nog wat gewerkt worden mijn communicatieve vaardigheden – niet in de laatste plaats met manlief – maar we gingen er komen. Twintig jaar samen staat voor de deur.

Dat zorgeloos gelukkig zijn, lijkt voorbij. Er was nog wel wat ‘gewone stress’. Oudste dochter zit middenin haar eindexamen. De stress uit zich zelfs in lichamelijke richting. De jongere twee kinderen hebben half juni hun proefwerkweek en één van hen maakt grote kans op een doublurejaar. Dat is niet erg. Daar zit ze zelf ook niet zo mee. Maar het gaat het geluk terugkomen of ben ik het nu voor altijd kwijt. Kun je nog wel zorgeloos gelukkig zijn als je twee keer de foute hoofdprijs wint en de tweede keer nog een veel grotere prijs blijkt te zijn dan de eerste? De afgelopen elf jaar was ik zelden bang dat het terugkwam. Het boek was uitgelezen en dichtgeslagen om nooit meer opnieuw te worden geopend. Afgekeurd voor de verkoop want wie gun je zo’n boek.