Zorgeloos gelukkig

Eindelijk, na al die tropenjaren te hebben doorlopen, voelde ik me eindelijk - voor het eerst – zorgeloos gelukkig. Een etiketje rijker, een hoop bagage maar alles leek op zijn plaats te liggen. Er moest nog wat gewerkt worden mijn communicatieve vaardigheden – niet in de laatste plaats met manlief – maar we gingen er komen. Twintig jaar samen staat voor de deur.

Dat zorgeloos gelukkig zijn, lijkt voorbij. Er was nog wel wat ‘gewone stress’. Oudste dochter zit middenin haar eindexamen. De stress uit zich zelfs in lichamelijke richting. De jongere twee kinderen hebben half juni hun proefwerkweek en één van hen maakt grote kans op een doublurejaar. Dat is niet erg. Daar zit ze zelf ook niet zo mee. Maar het gaat het geluk terugkomen of ben ik het nu voor altijd kwijt. Kun je nog wel zorgeloos gelukkig zijn als je twee keer de foute hoofdprijs wint en de tweede keer nog een veel grotere prijs blijkt te zijn dan de eerste? De afgelopen elf jaar was ik zelden bang dat het terugkwam. Het boek was uitgelezen en dichtgeslagen om nooit meer opnieuw te worden geopend. Afgekeurd voor de verkoop want wie gun je zo’n boek.