Van twijfel naar vertrouwen

Half augustus 2025, twee weken voordat we naar Griekenland zouden gaan, verkeerde ik in grote twijfel. Zou de nieuwe geplande therapie wél gaan werken. Mijn tumormarker was in drie maanden opnieuw gestegen, weliswaar nog niet op het niveau dat het was geweest, maar toch. Ik had geen lichamelijk klachten maar mijn hoofd lag overhoop. Twijfels over de werking, bang voor mogelijke bijwerkingen, bang om alsnog kaal te worden. En vooral ‘hoe-ga-ik-het-nog-minstens-twintig-jaar-volhouden?

Er is sindsdien veel gebeurd. Een fantastische vakantie bij mijn liefste, beste en oudste vriendin. De start van de deruxtecan in combinatie met de trastuzumab. Verstopte darmen en een vorm van misselijkheid die ik niet goed kon beschrijven. 

Lekke reddingsboeien

Eind juli was het eindelijk tijd voor de driemaandelijkse controle. Ik vond het zwaar om drie maanden te moeten wachten voordat ik weer bloed mocht laten prikken. Driewekelijks voelde veilig en vertrouwd. Iets van er-bovenop-zitten. Ik had al een voorgevoel. De fantastische uitslagen van eind april gaven onbewust een garantie-tot-de-deur-gevoel. Dat voorgevoel klopte helaas. Wanneer klopt mijn voorgevoel überhaupt niet.

Een van de tumormarkers, degene die in april nog net boven normaal balanceerde, bleek nu opnieuw gestegen. De ander was stabiel.

Van overal naar nergens

De bloeduitslagen waren een voorbode voor de uitslag van de pet-ct scan van afgelopen maandag. Een van de twee tumormarkers was tot bijzonder normale waarden gedaald, de ander is er bijna. Ik ging dan ook vol vertrouwen op de tafel liggen voor de scan. Het moest wel goed zijn. Toen ik ’s-middags familie en vrienden appte dat de chemo heeft gewerkt en dat er NIETS meer te zien is kreeg ik verschillende reacties.

Eindstreep in zicht, en dan?

Maandag over een week is het tijd voor de laatste chemokuur van deze serie. Ik heb geen twijfel dat dit de laatste chemo ooit zal zijn, maar hopelijk is het voorlopig gedaan met deze behandelingen. Ik heb het wel gehad. Niet dat ik last heb van bijwerkingen, totaal niet, nog geen aft in mijn mond die mij kwelt. Het zijn slechts irritante kwaaltjes die mij pesten omdat mijn immuunsysteem mij in te steek laat.

Chemo 2: aandacht voor partners

De tweede chemokuur is er vorige week maandag in gegaan. De bijwerkingen blijven opnieuw uit. Waar ik vooral last van heb gehad, zijn de darmonderzoeken nog voor de kerst. Mijn darmen gingen pardoes op slot en leken te denken ‘bekijk het met je zooitje’.

Moed verzamelen en stoute schoenen aan

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden dat ik totaal onverwacht in de ziektewet belandde. Dat het geen ‘simpel’ recidiefje maar uitzaaiingen betrof, hadden we niet kunnen bedenken. Ik was zo naïef dat ik die dans zou ontspringen. Vraag me niet waarom.

Hoe dan ook, het leven gaat door. En zo belde ergens in oktober/november de medisch secretaresse van het UWV. Hoe het met me ging.
Zeg maar onveranderd. De uitzaaiingen zijn niet spontaan verdwenen. Maar ondanks al die uitzaaiingen en niet-werkende therapieën, voel ik mij prima sinds de bestralingen. Dat heb ik niet verteld.

Chemo 2.0 – opnieuw floreren

‘Jij floreert op chemo’, aldus een vriendin in 2013. Gistermiddag werd ik opnieuw aan de chemopaal gekoppeld. Het enige waar ik mij druk om maakte, was of de coldcap wel stevig op mijn hoofd zou worden vastgezet.

In de strijd tegen misselijkheid en allergische reacties moest ik het een en ander slikken vooraf aan de keur. Bij voorbaat was de dosis dexamethason al gehalveerd. In feite nog maar een kwart van wat ik in 2013 bij de eerste chemokuur kreeg. Toen 8 mg, nu nog maar 2. Maar met die 8 werd ik destijds zo’n onhoudbare stuiterbal, daar wilde ik geen herhaling van beleven.

Verder moest ik nog vooraf een tabletje graniteson tot mij nemen en daags na de kuur, vandaag dus, moet ik zo nodig (en vooral niet te lang aankijken) 3x daags metoclopramide pakken.

Die liggen er nog. Ik voel me kiplekker. Zo lekker dat ik gewoon met Dries naar het bos ben geweest voor het grote rondje.

Eerst kreeg ik de injectie met de immunotherapie toegediend in mijn bovenbeen. In eerste instantie pijnlijk maar vervolgens te hebben. Het inspuiten duurt maar liefst vijf minuten. De coldcap ging gevoelsmatig goed. Berekoud zonder hittegolf zoals in 2013 maar het was te hebben. Alles voor behoud van mijn haar.

Ontdooien na de kuur

Bij thuiskomst keek ik in de spiegel en waarempel mijn huidskleur was minstens grijs/grauw tot bleek te noemen. Maar dat was dan ook het enige teken van het toedienen van docetaxel. En zoonlief had al boodschappen gedaan op de markt (waaronder verse stroopwafels) en heeft ons een heerlijke maaltijd voorgezet.

Vanochtend en nog steeds lijkt het er niet op dat er donkere dagen in het vooruitzicht liggen. Bijwerkingen komen niet in mijn woordenboek voor. En de blosjes op mijn wangen zijn terug.

Voor de zekerheid ben ik nog even langs Peels Haarmode gegaan om mijn haarwerk van 2013 te laten bekijken. Mocht er toch wat lokale uitval plaatsvinden dan is het nog prima herbruikbaar. En als ik onverhoopt toch te veel haarverlies krijg, dan heb ik een ‘leuke’ pruik uitgezocht. Toch ga ik ervanuit dat ik deze niet nodig ga hebben.

Om 16.00 uur mag ik een spuit met pegfilgrastim op mijn been zetten. Die moet de aanmaak van bloedplaatjes bevorderen. We gaan het meemaken. Straks heb ik er nog teveel.