zaterdag 19 december 2020

Kerstcadeau: operatiedatum

Mijn kerstcadeau heb ik onverwacht al gekregen. Gisteren maakten we onze opwachting bij de verpleegkundig specialiste in het ziekenhuis. De chirurge had al verteld dat we met Angelique het een en ander gingen doorspreken. Eigenlijk wist ik niet zo goed wat er besproken zou worden. Ik wilde maar een ding weten, een operatiedatum.

Op 1 december zat ik bij de plastische chirurge. Op 8 december had ik een intake voor de préoperatieve screening (POS). Dat betrof een web-consult via een videoverbinding. Slechts een paar seconden zag ik de jongedame in beeld, ik hoorde haar nog net iets over een hartfilmpje zeggen toen de verbinding wegviel. Vervolgens was het onmogelijk opnieuw in de digitale wachtkamer plaats te nemen. Gelukkig belde ze even via de telefoon. Ook goed, maar wie dat hartfilmpje betrof? Geen idee.

Er werden wat vragen doorlopen en vervolgens vertelde tussen neus en lippen door dat er een ingreep stond gepland die anderhalf uur zou duren ….

“Uhhhh, dat klopt niet, dat kan hooguit de tijd zijn die de algemeen chirurge nodig heeft om mijn borst te verwijderen”. Er volgde een welles/nietes gesprekje, waarin ik haar probeerde uit te leggen dat de plastisch chirurgen en hun team toch echt een hele dag nodig gingen hebben om van het vet uit mijn bovenbeen met huid en spier een nieuwe borst te maken waarbij ze ook nog eens bloedvaten aan elkaar moeten naaien … Dat de chirurg echt had gesproken over een “dubbele DIEP-dag”. Ik kon haar niet echt overtuigen. Eventuele complicaties waarbij bijvoorbeeld het thoraxteam erbij moet worden geroepen zoals de vorige keer. Ach, daar ben ik maar niet over begonnen. Ze zou het niet snappen.

Een telefoontje met de assistente van de plastisch chirurgie werd een logisch vervolg. “Mevrouw Schetselaar, uw naam staat helder op mijn netvlies”… “Oh?” “Ja, u bent toch die mevrouw die de vorige ronde een blog bijhield”. Zo dan, ik hou wel van mensen met zo’n olifantengeheugen (of was mijn blog zó bijzonder 😉).

Ze vertelde dat ze met de planning van mijn operatie bezig was. Ze had zelfs al een datum in gedachten maar moest overleggen met dr. B. om te controleren of die datum voldeed aan de termijn waarbinnen de tumor moet worden verwijderd. Ze wilde wel verklappen dat het januari was en dat het inderdaad om een “dubbele DIEP-dag” gaat en zeker niet om anderhalf uur. Het plastisch chirurgie deel was nog helemaal niet aangemeld. En mijn conclusie bij de POS klopte dus. Die anderhalf uur was voor de amputatie zelf bedoeld. Dr. B zou pas donderdag 12 december weer aanwezig zijn. Ze beloofde contact op te nemen als ze meer wist. Tenminste, dat begreep ik eruit.

Na dat gesprek had ik de POS weer aan de lijn, dit keer een collega. Ze hadden het nog steeds niet goed begrepen. Dit keer wilde ze de anderhalf uur toebedelen aan de plastisch chirurgie en de rest van de dag voor de amputatie zelf. “Zullen we dat maar omdraaien” stelde ik voor. Ik liet het erbij. Gelukkig weten de chirurgen wel hoe het zit.

Het weekend kwam en ging zonder dat ik iets hoorde. Ik aarzelde of ik weer zou bellen. Mijn humeur werd er niet beter op. Mijn adhd-chaos speelde op. Zodanig dat ik uit wanhoop de huisarts belde om mijn medicatie maar weer op te starten. Ik was toe aan een beetje focus.

Uiteindelijk werd het weer vrijdag. Gisteren werden we binnengeroepen bij Angelique. “Fijn dat jullie samen zijn gekomen”, verwelkomde ze ons. “Er is al een hoop gebeurd en geregeld hè!”.

“Nou”, zei ik, “dat vind ik nogal tegenvallen. Ik wil zo graag weten wanneer de operatie is. Ik wil een datum”.

“Oh, nou, die heb ik en die mag ik je vertellen”.

Ik kreeg er rode wangen van. Helemaal opgewonden was ik.

“Het mens lijdt het meest van de dingen die hij vreest”. Die hoorde ik afgelopen weer. Het klopt. Ik moet me niet zo druk maken. Eigenlijk wist ik het al terwijl ik de uren en de minuten aftelde tot we naar het ziekenhuis mochten. De zon scheen. Ik heb nog nooit een slecht bericht gekregen terwijl die scheen. Waar maak ik toch druk om.

“7 januari word je geopereerd’ …

“Dan al?”. Ze keek nog eens. “Ja echt, dan al”.

Ze heeft wel tien keer haar beeldscherm gecontroleerd en ja, het is echt een hele dag. De oorspronkelijke planning van de POS stond erbij vermeld met de vergissing van de amputatie met plaatsing van een tissue expander en al.

Daar heb ik me toch een partij druk om gemaakt. Ik zag het al helemaal voor me. Corona ging vast roet in het eten gooien. Na de strenge lockdown zou vast totale afroming van de reguliere zorg inclusief acute zorg – en dus ook kanker operaties – volgen. Er was vast geen datum te vinden op aanvaardbare termijn en de operatie zou gesplitst gaan worden. Ik had het scenario al uitgeschreven. Ik zou weigeren en eisen dat ik eerst aan de chemopaal wilde, nodig of niet.

Allemaal zorgen om niets dus.

Er blijft wel iets over om me druk over te maken. Ik krijg vooraf een coronatest. Zonder negatieve test geen operatie. Ik kom er niet onderuit, ik moet eraan geloven, wattenstaafjes die mijn hersenen gaan doorboren, ieuw.

 

vrijdag 4 december 2020

Check, check en check

Vanochtend werd ik wakker gebeld. Het ziekenhuis. De dame aan de lijn wilde een afspraak maken voor de preoperatieve screening. Ik sta immers op de wachtlijst voor een operatie. Dat klopt. Er is het een en ander gebeurd deze week.

Onbewust of bewust, ik was er toch wel mee bezig de afgelopen dagen. Het begint allemaal een beetje in te dalen. Borstkanker is en blijft heftig, hoe je er ook mee omgaat. Voor mij zit de spanning vooral in het niet weten wat er gaat gebeuren. Als alles is afgevinkt en op een lijstje staat, dan kan ik verder. Dus, check, check en check.

 

Check 1 medische foto’s

Dinsdag, 1 december, de dag waarop papa 95 zou zijn geworden. Het was een regenachtige ochtend geweest. In het verleden doorgaans geen goed teken. De zon moest altijd schijnen voor goede uitslagen. Geen bijgeloof, gewoon feitelijke ervaringen. Maar goed, de regen was gestopt en een aarzelend blauw kwam tevoorschijn achter het kort daarvoor nog dik gesloten wolkendek. En ik, ik mocht weer naar mijn plastisch chirurge, de geweldige dr. B. Met collega-chirurgen en hun uitgebreide teams heeft zij in februari 2014 mijn prachtige DIEP-borst gecreëerd vanuit mijn buikweefsel. Vooraf aan onze afspraak was ik al op bezoek geweest bij de medisch fotograaf voor een serie half-naaktfoto’s van het bovenlichaam. “Je hoofd blijft buiten beeld”, verzekerde de fotografe mij nog. Maar dat wist ik al van de vorige keer. Ik mocht wat draaien op een geel kruisje, mijn handen zus en dan weer zo.

 

Check 2 primaire reconstructie ‘thigh gap’

Pré-Covid heb ik doorgaans veel langer moeten wachten voordat ik bij welke arts dan ook aan de beurt kwam, maar goed. Nadat ik haar kamer werd binnengeleid, spraken we beiden uit dat deze ontmoeting eigenlijk niet de bedoeling was geweest. Ik was immers klaar met borstkanker. En de reconstructie was een groot succes en voltooid. Soms denk ik wel eens na over het laten optrekken van mijn hamsterwangen, maar ja. Wij zouden elkaar niet meer tegenkomen.

“Ik wist dat je zou komen”, zei ze nadat ik mocht gaan zitten. “Bij ons wekelijkse overleg ben je al ter sprake gekomen”. Ze wist duidelijk waar ik voor kwam en had dus niet, zoals haar assistent in 2013, een serie siliconen op tafel klaarliggen. Ook dr. B. wilde me bekijken en dus werd het bovenlichaam weer ontbloot. Gauw gooide ik er nog een waarschuwing uit dat ik iets met haar tepelreconstructie uit 2014 had gedaan. Mijn bloementattoo.

Ze was vooral onder de indruk van de borst zelf. “Eigenlijk vind ik de DIEP-borst mooier dan de ander, de vorm is echt mooi”. Logisch, het is haar creatie.

“Ik ook”, bekende ik. “Dat buikvet groeit gewoon lekker door, ook nadat het een borst is geworden. Ik wil er nog wel een, maar dan links”.

Ze bekeek mijn bovenlichaam van alle kanten. “Mag ik je benen zien”.

Ik dacht dat het haar om mijn billen ging. Ik vreesde al een doorverwijzing naar Maastricht waar ze van bilpartijen borsten maken. Maar doelgericht pakte ze de binnenkant van mijn bovenbenen vast. Mijn probleemzone, zullen we maar zeggen. Hoe ik ook sport of wandel met de boxers, het lukt het me niet om het vet weg te werken.

“Hmmm, de meeste vrouwen hebben daar wel overtollige huid, maar jij hebt daar best wel wat vet zitten”. Normaal zou ik mij misschien op mijn tenen getrapt voelen, maar ik voelde ‘m aankomen, jullie ook?

“Daar kunnen we misschien wel een borst van maken. Mijn collega is in huis. Hij doet vandaag kleine operaties. Vind je het goed als ik hem er even bij roep om naar je benen te kijken? Misschien heeft hij even tijd”. “Tuurlijk”, (the more the merrier, dacht ik bij mezelf. Ik begin er al aan gewend te raken om mijn tattoo te showen>

“Wil je thee?”. “Lekker, doe maar groen”. Ik zakte met thee en boek wat achterover in mijn stoel en begon met wachten terwijl de dokter alvast naar haar volgende patiënt ging.

Even later kwam ze met collega en nog een collega de kamer weer binnen. Tijd om mijn weefsel-waren te ‘verkopen’. Beide collega’s waren het eens met dr. B. De collega merkte op dat als de borst onverhoopt wat kleiner uitvalt, dat ze dan de DIEP-borst met liposuctie kunnen verkleinen.

Wat??? Nee, dat gaan we niet doen, hoe gaat mijn tattoo er dan uitzien?

Nadat de collega mijn Margrietjes had aangezien voor gerbera’s  mocht ik mij weer aankleden en de collega nam afscheid met “Plan maar een dubbele DIEP-dag in”.

Whoohoo! (Een van mijn collega’s grapte toen ik vertelde wat ze willen gaan doen “dus je krijgt een thigh gap”. Waarop ik antwoordde dat manlief daar een heel andere benaming voor heeft.)

Er volgden nog wat waarschuwingen van dr. B. Het kan nog even duren en van belang zijn ook de vervolgstappen. Die zijn er gelukkig niet zo veel. Geen bestralingen want de hele borst gaat eraf. Die zouden de huid ongunstig kunnen beïnvloeden. Er bestaat een kans dat het toch niet in één operatie lukt. In dat geval word ik wakker met een geamputeerde borst en een tissue-expander (een ballon). Liever niet, want dat betekent dat ik flink wat keren terug moet komen om die ballon op te laten vullen, maar goed, het kan gebeuren. Aan de andere kant is er de mogelijkheid dat ze zelfs een grotere borst kunnen maken dan de DIEP-borst. Als dat zo is, stelde dr. B. dan doen ze dat ook. Want, de spier die uit het been wordt meegenomen (een spier die je makkelijk kunt missen maar waarvan ik de naam direct ben vergeten) heeft de neiging om te krimpen. Dan is er nog de mogelijkheid dat het gebruikte been geen geschikt bloedvat heeft, te dun bijvoorbeeld. In dat geval maken ze gebruik van het andere been. Als het eerste been geschikt is en het verschil tussen beide benen te groot wordt (daar hoop ik op), dan kunnen ze het andere been gelijktrekken met liposuctie. (Geen bezwaar). De littekens komen overigens precies in de bikinilijn te liggen.


Check 3 zes weken

Donderdag, 3 december belde de verpleegkundig specialiste. De allereerste keer dat ik haar ontmoette, was toen ik in 2002 in het ziekenhuisbed lag te wachten op mijn operatie vanwege borstkanker 1.0. Ze was nog maar een jong ding en kwam mij vertellen dat de poortwachtersklier schoon was. Er waren geen uitzaaiingen om bang voor te hoeven zijn. Gek dat je je zo’n ontmoeting na achttien jaar nog zo helder voor de geest kunt halen. Maar goed, zij is mijn regisseur voor borstkanker 3.0. Zo biedt ze me aan dat ik diezelfde middag nog terecht kan bij de algemeen chirurge die in 2014 mijn borst amputeerde.

Ik bel manlief of hij eerder naar huis kan komen zodat ik met de Volvo naar het ziekenhuis kan en niet met zijn racewagentje hoef. Serieus, met zijn autootje wordt ik liever niet gezien 😉. Hij kwam zelfs zo veel vroeger naar huis dat we eerst nog even naar het bos konden met de boxers. Die waren anders hun dagelijkse uitje misgelopen. Het kon maar zo al aan het schemeren zijn als ik weer terug was op deze grijze regenachtige dag.

Ook op de chirurge, dr. S. hoefde ik niet lang te wachten. “De vorige keer was u nog blond”, merkte ik op toen ze me binnenriep. “Ik ben nog niet zover”. Pas nog heb ik bij de kapster gezeten om een strook grijs weg te werken. Stel dat ik straks toch aan de chemo, moet … Niet aan denken.

Dr. S. vulde het benodigde formulier in zodat de plastische chirurgie de zaak verder in kan plannen. Ze vertelde dat reguliere operaties binnen drie weken kunnen worden ingepland. Kort door de bocht krijgt kanker gewoon voorrang. Maar die van mij, ja daar hebben ze wel weer een hele dag voor nodig, dus dat duurt wat langer. Een week of zes, daar mag ik wel van uitgaan. Dat valt mij enorm mee. In 2013 kreeg ik te horen dat het wel vijf tot acht maanden kon duren voordat ik aan de beurt was als ik een primaire reconstructie wilde. Zou het helpen dat veel mensen nu wegblijven uit het ziekenhuis? Kloppen die aantallen uit het nieuws dat er duizenden diagnoses niet worden gesteld. Hoe dan ook, dan wordt het ergens in januari. Van mij had het ook volgende week gemogen. Was ik met kerst net weer een beetje mobiel.

De enige zekere vervolgstap die is benoemd, is een nog te plannen afspraak met de klinische genetica. Want sinds ongeveer een half jaar kunnen ze op drie andere genen borstkanker afwijkingen traceren. Dit zijn behalve BRCA-1 en 2, CHECK2-gen, P53-gen, PTEN-gen en ATM-gen. Dit onderzoek is van belang, niet zozeer voor mij, maar wel voor onze drie kinderen. De vraag rijst opnieuw of zij zich extra moeten laten controleren, met name de dochters.

Ook dat wordt dus weer een spannende tijd.

Verder is het afwachten. Of ik nog aan de chemo moet, is een grijs gebied. Het hangt af van de resultaten van de operatie en wat de poortwachtersklier laat zien. Het Petri schaaltje van de patholoog zal ons meer vertellen. De oncoloog is dus nog buiten beeld. Ik maak mij nog niet druk over een gesprek over anti-hormonale therapie. Of ik dat wel of niet ga doen. Dr. S. was het met mij eens dat er een grotere massa voelbaar is dan dat de mammografie heeft laten zien en de radioloog heeft vastgesteld. Mogelijk is niet alles wat we voelen zichtbaar of blijkt dat toch ander weefsel dan tumor-gerelateerd.

De tijd zal het leren.

Sinds afgelopen zomer ben ik een zeker zes kilo afgevallen. Corona-kilo’s, ze moesten er af. Met als gevolg dat mijn bovenbenen ook een paar centimeter hebben afgeschud. Daar baal ik nu wel van, maar gelukkig is er nog wat over voor donatie. Is er een dieet waarmee je lokaal vet kunt kweken? Iemand de gouden tip?

vrijdag 27 november 2020

Borstkanker 3.0 - hoe dan!?

Echt waar, ik had er vrede mee, had me er bij neergelegd. Er was geen inspiratie meer om er wat voor blog dan ook uit te persen. Om die reden stopte ik onlangs zelfs met een opleiding columns en blogs. Het jaar 2020 alias Covid-19 was domweg te saai om iets aan toe te voegen. Ik zou mijn blog laten doodbloeden. Helaas, mijn lichaam, of toch het lot, heeft andere plannen met mij.

In mijn gezonde rechterborst zit een verdikking. Zoals ik het zie, zit die verdikking er al jaren. In 2017 ging ik voor de laatste jaarlijkse controle. Ik was er wel klaar mee al die controles, en al die straling is ook niet gezond. Zo belde ik jaarlijks na elke oproep weer af. Beide borstkankers heb ik zelf ontdekt. Dat zou me bij een onverhoopte derde ronde ook vast wel lukken.

Die verdikking, dat was vast mijn fibroadenoom, of littekenweefsel van de mammalift uit 2004, weet ik veel. Toch begon het te knagen de afgelopen maanden. Af en toe lag ik ’s nachts te malen, vooral als manlief nachtdienst had en afwezig was. Toen ik hem laatst vroeg wat hij voelde … manlief, tja die vond het maar een eng hard ding.

En zo belde ik toch maar met het borstcentrum. Die verwezen me resoluut terug naar de huisarts, want ik was al zo lang niet meer op controle geweest. Ik hoorde niet meer bij de vaste fanclub.

De huisarts in opleiding deed niet moeilijk en maakte, ondanks dat we het er samen wel over eens waren dat het ‘slechts een spook’ zou zijn, een spoedverwijzing aan. Ik kon de volgende dag, vrijdagmiddag (20 november) al terecht. ’s Avonds kreeg ik een “woop woop woop-bericht” van onze middelste dochter. Een herinnering van zeven jaar geleden. De MRI had uitgewezen dat mijn tumor volledig was verdwenen door de chemobehandelingen. Wat moest ik zeggen? Ik had de kinderen niet verteld dat ik voor een mammografie ging, al helemaal niet voor meer dan een jaarlijkse onschuldige, relaxte controle. Laat staan dat ik iets voelde.

Na de mammografie werd ik resoluut doorgeleid naar de echotafel. Ik bedacht me nog dat ze mij en zichzelf gewoon extra wilden geruststellen. Tegelijkertijd bedacht ik mij dat ik met een speer door mijn eigen risico heen wordt gejaagd, mijn verbruik staat nog op nul van het maximale vrijwillige bedrag. Daar gaat mijn dertiende maand …. En toen, toen kwam de radioloog binnen. Hij ging zitten en viel met de deur in huis. Hij zag een duidelijke verandering in het weefsel en stelde voor een echo doen. “Er is maar één manier om het zeker te weten” vervolgde hij “en dat is een biopt afnemen”. Bam! Tuurlijk, waarom niet. Daarbij vertelde hij dat het ditmaal is om bewijslast te leveren van maligniteit. Bewijslast zoals zijn collega dat in 2013 wilde met een biopt in dezelfde borst omdat hij er van overtuigd was dat er een fibroadenoom zat … Lief monster fybroadenoom.

Oké, ik weet dat ik bijzonder ben, maar dit hoeft nu ook weer niet. In 2012 heeft DNA-onderzoek plaatsgevonden Zwaard van Damokles. Ik ben geen BRCA-gen draagster. We konden gerust verder. Kort daarna bleek ik toch opnieuw in prijzen te zijn gevallen. Ik gaf de stress tijdens mijn burn-out de schuld. In 2002 leek het daar ook verdacht veel op. Toen kwam ik net uit een zware depressie na het verlies van mama. Onverwacht fietste ik met tien vingers in de neus door het behandeltraject van borstkanker 2.0 en werd het ‘wonderkind’ van het MMC genoemd door een van de mammacareverpleegkundigen.

Het bleef bij een tweetal biopten uit de borst. De okselklieren lijken vooralsnog niet vergroot of aangedaan, zonder enige garantie natuurlijk. Na de biopsie mocht ik mij aankleden en werd ik doorverwezen naar het borstcentrum. Ik werd opgevangen door een mij goed bekende verpleegkundig specialiste. Ze wond er geen doekjes om. Het gezwel is voorlopig gemeten op 18 mm wat nog binnen het kader ‘klein’ valt. Ze gaan uit van een nieuwe primaire borstkanker. Geen overloper uit mijn linkerborst. De uitslagen van de patholoog laten iets langer op zich wachten en komen dinsdag of woensdag. Het lange wachten begint.


Vrijdag, 27 november 2020 - update

De voorlopige uitslag is binnen. Borstkanker, tumor van slechts 13 mm, graad 2, normaal groeiend en hormoongevoelig zoals in 2013. Dit keer 100 procent positief voor oestrogeen (vrouwelijke hormonen). Verder negatief voor progesteron en eveneens negatief voor Her2Neu. Ondanks mijn voorgeschiedenis is het mogelijk borstsparend te opereren. Maar dat wil ik niet. Ik ben klaar met mijn natuurlijke borsten. Ik focus op een amputatie met primaire reconstructie van eigen weefsel.

De eerste stap is een afspraak bij de plastisch chirurge. Daar kan ik aanstaande dinsdag, 1 december, terecht. Papa’s verjaardag, hij zou 95 worden. Maar goed dat hij ook dit niet meer hoeft mee te maken.

Het is gek, maar ik ben er behoorlijk rustig onder. De stress is weg nu ik weet dat het fout zit, maar toch ook wel weer goed. Ik hoop alleen maar dat ik niet teveel ben afgevallen, dat de plastisch chirurge nog genoeg weefsel uit mijn rug kan halen voor een nieuwe borst. Implantaten zie ik nog altijd niet zitten. Mijn buikweefsel heeft ze de vorige keer al opgesoupeerd.

Dus, lieve mensen, duimen jullie mee?

vrijdag 26 oktober 2018

Magische knop

Zelden baal ik ervan dat ik meestal gelijk heb. Door de jaren heen verweet manlief mij weleens dat ik verslaafd zou zijn. Ik ontkende dat steevast … Ik dronk wijn omdat ik het lekker vond, niet omdat ik het nodig had, laat staan dat ik niet zonder zou kunnen. Het enige dat ik nodig had, was een aanleiding, een reden om het voor mijzelf te verantwoorden … Potverdrie, ik had alweer gelijk.


Ruim twee maanden geleden liet ik in een opwelling de alcohol voor wat het was … We waren op vakantie in de Haute-Marne en ik schreef een blog - chardonnee -, waarin ik mijn stap wereldkundig maakte. Stiekem hoopte ik dat ik met diezelfde opwelling mijn sluimerende blog nieuw leven in kon blazen. Niets is minder waar. Er valt weinig te vertellen behalve dat ook deze stap in mijn leven een eitje blijkt te zijn, voor mij althans. Een groot eitje zelfs, zo groot dat ik er zelfs geen moeite mee heb als er wijn in huis is, hoe lekker ook, zelfs niet als zo’n fles open is. Ik voel me bijna verraden door mijn smaakpapillen. Voor bezoek trek ik met gemak een fles open en blijf er zelf van af.


woensdag 15 augustus 2018

ChardonNEE en Margriet 3.0

Behalve mijn familie weet niemand dat ik te veel drink, of moet ik zeggen ‘heb gedronken’ (met de nadruk op de voltooid verleden tijd). Niemand weet dat er vrijwel iedere dag wel een fles wijn doorheen ging, slechts af en toe hield ik het bij een flesje van 25 cl. 


Manlief kreeg het niet eens altijd mee. Zijn ploegendiensten maakten het mij al die jaren makkelijk om de lege flessen te verbergen of tussentijds in de glasbak te kieperen, alhoewel ik die net zo makkelijk demonstratief liet staan om aan te tonen dat het leven nog altijd lastig was. De kinderen staken zelden hun teleurstelling onder tafel of stoelen.

Maar het is klaar, ik ben klaar met alle zelfbedachte onzin-excuses. Ik beken, tot en met eergisteren dronk ik te veel, veel te veel. Gisteren was mijn eerste alcoholvrije dag van de rest van mijn leven. Ik weet dat ik hulp nodig heb. Mentale hulp, een steuntje in de rug als het moeilijk wordt, maar ik voel er niets, helemaal niets voor om dit in groepsverband, bijvoorbeeld bij de AA te doen.
Een anoniem blog los van mijn bestaande blog was een optie, maar het is beter, zeg maar, ‘met de billen bloot te gaan’. Ook dit hoort bij mij. Als dit traject mijn leven gaat beheersen via een ander blog, wat moet ik dan nog met mijn oude blog dat het zo goed heeft gedaan in andere tijden van hoogte- en dieptepunten. Margriet 3.0 komt eraan.

zondag 22 april 2018

Klein geluk

Er zit vast niemand te wachten op mijn kleine volmaakte geluk. Ik realiseer mij goed dat onheil veel beter “verkoopt” op een blog (ervaringsdeskundig en resultaten uit het verleden). Mijn huidige gevoel wordt geen bestseller of viraal bericht. Maar toch hoort het thuis op mijn blog.


Doorgaans is mijn leven van het soort “Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt”, ook wel “Margrietje lacht, Margrietje huilt”. Nou ja, zo iets met “hoge bergen en diepe dalen” of “Mensch, durf te leven!”.


zondag 15 april 2018

Mens ruim je troep op


PSV is nauwelijks kampioen of het Stratumseind en de rest van Eindhoven centrum is bezaaid met afval dat het feestvierend publiek achteloos uit de handen laat vallen. Ach, wat maakt het uit, na de huldiging van morgenavond zal dat allemaal zo weer opgeruimd zijn.

Anders is dat in het bos. Dagelijks loop ik (alleen of met manlief) een flink stuk met de hondjes, kunnen ze lekker hun energie kwijt. Pup Dries echter heeft een hobby ontwikkeld daar in het bos en op de heide … hij verzamelt lege flesjes en blikjes. Omdat het ons niet al te gezond lijkt al dat gekouw en gebijt op dat plastic en blik, pakken we uiteindelijk die flesjes en blikjes weer af, voordat zijn bekje er aan kapot gaat, zeg maar. Maar wat doe je dan met die flesjes en blikjes die half kapot gebeten zijn in zijn opruimspel? Weer het tussen de struiken gooien (het lag er immers toch al), begon al snel te knagen, dus maar in jaszak steken en mee naar huis om in de afvalcontainer te gooien.