Borstkanker - “je hebt niets te willen”

Volgens recent onderzoek maakt het niet zo veel uit hoe vaak jouw ziekenhuis borstkankeroperaties uitvoert op jaarlijkse basis. Althans niet voor jouw overlevingskans en ook niet voor de jouw kans op genezing. Ik weet er alles van. Ik was immers genezen na mijn diagnose in 2002. Mijn tumor uit 2002 kón na zoveel jaren niet meer terugkomen. Evenmin kon de oorspronkelijke tumor alsnog zorgen voor een uitzaaiing, niet twaalf jaar na dato. De tumor van toen was te onbenullig, te laag van graad en vooral (in die variant) te lang geleden volgens de statistieken. Onverwacht en desondanks kreeg ik een bonusronde als ongevraagde hoofdprijs in een niet-gespeelde-wedstrijd: een nieuwe primaire tumor. Dit keer een graad 3, hormoongevoelig: kortom … andere koek, maar gelukkig met een schone poortwachter en wederom (vooralsnog en voor zover we nu weten) zonder uitzaaiingen.

Regie in eigen handen (ik heb altijd gelijk)

Niemand weet beter wat goed is voor mij dan ikzelf en dat weet ik al een tijdje. Heel af en toe slaat de twijfel toe over de “zuiverheid en alwetendheid” van mijn instinct maar na het afgelopen jaar weet ik het zeker.

bron afbeelding

Zelfs het medisch team dat sinds ruim een jaar opnieuw intensief betrokken is (geweest) bij mijn gezondheid delft het onderspit bij mijn onderbuikgevoel.
Hoe gespecialiseerd ze ook zijn, hoe lang ze ook gestudeerd hebben en hoeveel ervaring er ook op hun CV mag staan als bewijs daarvan, toch weet ik het beter als het gaat om wat goed is voor mij. Eigenlijk heb ik altijd gelijk, hoe vervelend andersdenkenden dat soms ook mogen vinden.

bron afbeelding

Gisteren was ik bij de oncoloog voor de uitslag van de ejectiefractietest van een paar dagen geleden. Met nog drie sessies herceptin te gaan, is mijn hartpompfunctie onveranderd sterk. De herceptin heeft daar niets aan veranderd.

Onderbuikgevoel wint

Vandaag kwam de uitslag van het pathologisch onderzoek. De patholoog heeft mijn borstklierweefsel onderzocht. Onderweg naar het ziekenhuis realiseerde ik mij opeens dat het regende. Een licht gevoel van onbehagen maakte zich van mij meester. Ik ben niet echt bijgelovig hoor, het is alleen ... Alle gunstige uitslagen voorafgaand aan de diagnose gingen gepaard met een strak blauwe hemel en stralende zon. Slecht nieuws kwam (overigens niet vaak, slechts in de vorm van “het is borstkanker”) met regenbuien. Vandaag ... regende het. Ik zakte stilletjes weg in de passagiersstoel en pepte mijzelf op met de gedachte dat ik vooraf had besloten dat de uitslag niet echt slecht zou kunnen zijn, hoe dan ook.

bronvermelding: bubbels

2014 - Alles sal reg kom

Nu het nieuwe jaar is ingeluid, weet ik nog steeds niet of ik nu vertrouwen moet hebben in het ongrijpbare, of in plaats daarvan maar gewoon moet hopen op een goed vervolg van mijn behandeling. Tegelijkertijd besef ik dat de eerste maanden na de diagnose een stuk leuker waren dan de maanden nadat een deel van mijn haar begon uit te vallen.

Bron: kafttotkaftbetweenthelines