Avonturen versus horror

Gisteren stond er op het labeltje van mijn theezakje “Wat is het avontuurlijkste dat je ooit hebt gedaan?”

Toen ik vanochtend de badkamer binnenstapte, speelde mijn gsm dat bekende geluidje “breaking news”. ’s Ochtends kan dat bij mij zomaar “oud nieuws” zijn want ik heb mijn gsm zodanig ingesteld dat ik niet ’s nachts continue rechtop in bed schiet door het zoveelste piepje, belletje of noem maar op. Doorgaans zijn het niet belangrijke signaaltjes dat er iemand nog druk is op Twitter of Facebook, ik laat ze en mijn telefoon zwijgt braaf. Zelfs bij “breaking news” is het vaak van het gehalte “boeien maar niet heus”.

Ik opende de “NOS-app” en las dat er in de Manchester Arena een aanslag is geweest, notabene bij een kinder-/tienerconcert van Ariana Grande. 19 doden en 50 gewonden. (Maar helaas loopt het dodental op en men gaat uit van een zelfmoordaanslag). Op de video’s gillende kinderen die hun grootste avontuur in hun grootste nachtmerrie zagen omslaan en van paniek niet weten waar ze heen moeten rennen.

Spruitjes en klassieke muziek

Spruitjes moet je leren eten. Die vind je niet meteen de eerste keer lekker. Hetzelfde geldt voor klassieke muziek. Je moet er naar leren luisteren. Toen ik een jaar of 12 was, ontdekte ik ABBA en later John Travolta. Volgens mijn broer, Frank, kon het nooit goed komen met mij. Van der Graaf Generator en Frank Zappa, dat was hèt volgens hem.

Over klassieke muziek waren we het echter eens. Dat was herrie van papa en wij vonden het niets. Twee weken geleden zaten Frank en ik samen in het Scala van Milaan. We waren er speciaal naar toe gegaan voor een opera van Puccini. We gingen naar Tosca. Het kan verkeren, ook met de muziekkeuze.

Volgens Frank is er veel fout gegaan met mijn opvoeding. Hij gaf zichzelf daar deels de schuld van. Ik was amper 13 toen hij op kamers ging. Ik heb bijvoorbeeld nooit bier leren drinken, de lucht alleen al. Mijn muziekvoorkeur was volgens hem waardeloos.