Boxer Sanne - het maatje van Boris

Sanne kwam omdat wij vonden dat Boris eenzaam was tijdens onze afwezigheid door werk. Omdat ik Boris had uitgekozen, vond Gert-Jan dat hij recht had op de keuze van een levensgezel voor Boris. Het werd een boxer. Hij was opgegroeid met boxers en een boxer zou het worden. Ik had mijn reserveringen. In mijn jeugdjaren hadden we een boxer die woonde om de hoek. Ik vond dat maar een eng beest.

 

Gert-Jan was onvermurwbaar en bij gebrek aan afbeeldingen en met op basis van een advertentie uit de krant met "mooie boxer-pup met stamboom" togen we naar een boerderij in Uden. Daar hadden ze nog een boxertje, een teefje. Ze was de laatste uit het nest en was al twaalf weken.

 

Sanne als pup leek op geen enkele manier op

"de vogelvanger van Veldhoven".

Westie Boris was mijn anti-heimwee medicijn

Toen ik mijn baan in Delft had opgezegd en op zoek ging naar werk dichter bij huis, kwam ik er achter dat ik nog niet zoveel hechting met mijn nieuwe woonplaats had. Ik miste mijn wortels, kende heg nog steg en voelde heimwee prikkelen. Er kwam al snel een hondje, mooie gelegenheid om de omgeving te leren kennen als ik met hem ging wandelen.

Boris was een kruimel. Gert-Jan noemde hem een rat. Maar het was een bijzonder ratje, hij woog 1.400 gram en paste in de keukenweegschaal.