Jaren geleden moest manlief dochterlief naar de peuterspeelzaal brengen. Ik was al naar het werk en hij ging die avond de nachtdienst in. Hij zorgde voor de twee kleintjes en Merel moest naar de peuterspeelzaal. Merel was boos, ze wilde niet naar de speelzaal, ze wilde bij papa blijven en vertelde dat ze weg ging lopen. Manlief liet haar in eerste instantie gaan en dacht wel in de gaten te kunnen houden waar ze heen liep. Eén onbewaakt ogenblik en Merel was verdwenen. Manlief besefte dat ze niet ver kon zijn gekomen, maar hij zag haar niet en vond haar niet. Na overal gekeken en gezocht te hebben, liep hij toch wat verbouwereerd rond en begon al zachtjes te vloeken (op zichzelf?).
April 2013 stond ik gevoelsmatig op de top van de Mount Everest en verklaarde sterk en gelukkig te zijn. Wie "de Goden verzoekt" krijgt gehoor en ik kukelde van de berg met borstkanker 2.0. Ik bleef overeind en vond mijn weg terug naar de top. Ik besloot voortaan uit de wind te blijven. Tijdens Covid-19 blijkt het leven bar saai te worden. Borstkanker 3.0 klopt ongevraagd aan. Maar nu zijn er uitzaaiingen ...
Posts tonen met het label weglopen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label weglopen. Alle posts tonen
zaterdag 5 november 2011
Abonneren op:
Posts
(
Atom
)