Gelukkig is de
wespentijd weer zo goed als voorbij. Mijn overwonnen fobie leek bijna een
wedergeboorte te ondergaan.
Mijn appartement
in Den Haag was van het stadse soort met hoge plafonds en dito ramen. Het glas
was van een vooroorlogs soort: zichtbaar golvend en erg dun. Hoog en buiten
mijn bereik zat een wesp tegen een van de ruiten aan de achterzijde van het
huis. Ik greep het eerste wat ik bruikbaar vond en gooide het richting de wesp.
Zo knalde een uitgave van Readers Digest met de punt van de rug tegen de veel
te dunne en overjarige ruit. De wesp vloog naar buiten met ruit en al. Daarmee
was een deel van mijn missie geslaagd. De wesp was weg.
