Grommende hond

Je kunt nog zo positief ingesteld zijn, vroeg of laat springt er een grommende hond uit zijn hok en valt hij aan. In het meest gunstige geval is het een hond die je alleen maar bang wil maken en zal hij niet bijten. Dat is eenvoudig gezegd het leven met kanker en angst voor uitzaaiingen. Indien die hond niet bijt (ofwel: onderzoek wijst uit dat je symptoom van dat moment géén uitzaaiing is) moet je hem weer terug zien te krijgen in zijn hok, veilig aan zijn ketting. De angst krijg je natuurlijk nooit helemaal weg. Nu ben ik niet bang voor honden, maar als ze vanuit het niets en onaangekondigd en vooral grommend op me af komen, nee dank je.

Feilloos instinct schreeuwt NEE!

Mijn buik is voorlopig goedgekeurd voor een reconstructie van de nog te amputeren borst. Om daar helemaal zeker van te zijn, zou er nog allerlei onderzoek moeten worden gedaan. Zelfs dan zou het nog steeds fout kunnen gaan maar eigenlijk maak ik me daar geen zorgen over. Er is een veel groter probleem dan dit voorbehoud. De wachtlijst voor een primaire reconstructie bij amputatie is negen maanden. Zoveel tijd heeft mijn graad 3 tumor niet. Die heeft honger en zoekt uitbreiding.