Borstkanker: onbekende derde categorie

Volgens de gemiddelde opinie van met name lotgenoten kun je borstkankerpatiënten onderbrengen in twee categorieën. Meer niet. De ene groep bestaat exclusief uit BN’ers en de andere groep is de grote moot “de niet BN’ers”. 

Laten we als voorbeeld en uitgangspunt het artikel nemen uit de Telegraaf: (Sabine_Vancraeynest_Het_fenomeen_borstkanker). Je bent BN’er óf niet. De categorie bepaalt het “verloop” (het BN’er verloopt wordt hierbij in twijfel getrokken).

Voor zover ik weet, heb ik nooit de status “BN’er” bereikt waar ik in de loop van 2013 eventjes bang voor werd toen mijn blog plotseling viraal ging. Van dat virale karakter is mijn blog genezen. Er is allang geen file meer om mijn berichten te lezen. Kortom, ik ben géén BN’er en ga dat zeer waarschijnlijk ook nooit en te nimmer worden. Die groep valt dus af. Behalve dat dit dus ook geen uitnodiging voor het boekenbal gaat opleveren, val ik daarmee tussen wal en schip (of buiten de boot). Bij de andere categorie behoor ik namelijk evenmin.

De bazin is boos – déjà-vu

Sommige mensen moet je te vriend houden, die wil je gewoon niet boos maken, althans niet op jouzelf. Mijn bazin is boos, pislink zelfs … maar gelukkig niet op mij. Eigenlijk kan ik er wel om lachen; ik heb geen medelijden. Dat zit zo.

Mijn collega loopt net mijn kamer binnen en vertelt dat onze bazin heeft gebeld en dat ze pislink is … op een buschauffeur van Veolia in Venlo. Die heeft haar bij de bushalte laten staan omdat hij (of zij) toevallig net de andere kant opkeek naar een collega-buschauffeur die hij passeerde. Zo miste hij de bushalte en mijn zwaaiende bazin. Mijn collega zei “we laten Margriet wel even twitteren”. Dus … daar gaat mijn reputatie.

bron afbeelding

Voor mij is dit een reisje langs “Memory Lane”, eigenlijk een déjà-vu. Zo’n dertig jaar geleden hadden wij thuis vrienden te logeren uit Griekenland. Die logeerden her en der bij de verschillende vriendinnen. Op een avond zaten we bij een van de meiden thuis in Voorburg. De groep besloot nog op stap te willen en ik was moe en ging naar huis. Bij de bushalte reed net de bus weg. Terwijl ik aan kwam rennen, moest de bus stoppen, slechts een paar meter voorbij de halte, voor een rood verkeerslicht. Opgelucht klopte ik op het raampje ….

De buschauffeur keek mij aan vanachter zijn stuur vanuit zijn warme bus (… had ik nog niet verteld: “het was min-10”). Hij knikte afwijzend en gebaarde dat hij voorbij de halte was. Ik was verbijsterd. De bus kwam eenmaal per half uur en het was bijna middernacht. Zo zag ik de bus vervolgens uit mijn zicht verdwijnen richting Voorschoten.

De wanhoop nabij zonder een kwartje voor de telefooncel op zak, besloot ik te gaan lopen naar huis. Ik liep van halte naar halte, keek vervolgens op mijn horloge en vergeleek die met de verwachte aankomsttijd van de eerstvolgende bus. Het mocht natuurlijk niet zo zijn dat ik er nog een langs zou zien rijden ergens halverwege twee haltes. Zo liep ik uiteindelijk van Voorburg naar Leidschendam. In de buurt van Voorschoten kwam eindelijk de volgende bus. Verkleumd reed ik nog een paar haltes mee om vervolgens naar huis de lopen. Mijn ouders warmden mij liefdevol op en schonken zelfs een glas Cognac in … Daar hou ik nog altijd niet van.

Maar goed … “sorry bazin, ik ben nu nog steeds bozer op mijn buschauffeur van toen. De zon schijnt in Eindhoven, vast ook in Venlo ;-)”. Dat was nou een van mijn redenen om het openbaar vervoer voor altijd de rug toe te keren.

Bonus krijgen van zorgverzekering als zorgkosten drastisch verlagen - leuk idee toch?

Leuk ja, maar mijn bonus zal wel in de (al dan niet [ge-/]herwonnen) gezondheid zitten. Eigenlijk heb ik er nooit zo bij stilgestaan wat het kost om gezond te zijn, te blijven of opnieuw proberen te zijn. Ik ben me vooral bewust van het feit dat ik in deze in ieder geval weinig te kiezen had. De kosten had ik voor "lief" te nemen. We zouden wel zien waar het schip zou stranden. Een behandeling weigeren bij borstkanker of andere levensbedreigende aandoening is geen optie als het om financiën gaat. Gelukkig valt het grootste deel onder de basisverzekering en blijft de schade beperkt tot het eigen risico en eventueel een eigen bijdrage hier en daar.

Voor de meesten onder ons is dat denk ik wel zo. Je ontvangt de rekeningen, dient je declaratie in bij de verzekeraar en met een beetje mazzel krijg je wat geld terug of ga je alsnog het schip in als blijkt dat e.e.a. van je eigen risico wordt afgetrokken of helaas-pindakaas naar de categorie “eigen bijdrage” wordt geschoven.

bron afbeelding

Vogelenzangpark alias “Wietpark”

Het Veldhovense bestuur moet zich achter de oren krabben en de dorpse naïviteit van zich afschudden. Hoog tijd om oplossingsgericht te denken in plaats van de bestraffen. Vijf jaar terug haalde ons rustige “dorp” de landelijke publiciteit. Hangjongeren waren over alle grenzen heen gegaan en hadden de boel ernstig onveilig gemaakt. Al in een vroeg stadium zagen wij dit voor onze ogen (in de straat en voor de deur) gebeuren. Waarschuwingen richting gemeente en politie over een “potentiële brandhaard” werden afgewimpeld “het viel allemaal wel mee, wij stelden ons aan”. Helaas kregen wij volledig gelijk. Maar liefst 35 hangjongeren in ons dorp werden als bende opgerold en opgepakt. Zembla kwam naar het dorp en er volgde een documentaire “hoe het zo mis kon gaan”.

"Toen was geluk nog heel gewoon"

Geweldig serie, maar daar wil ik het niet over hebben. Onderwerp van mijn melancholiek is evenmin dat oeroude hitje van Gerard Cox … “T’is weer voorbij die mooie zomer”. 

Was het maar waar, sterker nog, was het maar de zomer van 2003. Die zomer begon niet eens - zoals Gerard Cox bezong - in mei. Tegen die tijd begonnen de bladeren al bijna te vallen, van pure ellende en droogte. De zomer van 2003 begon in april en was in "de maande mei van Gerard Cox" reeds in volle zwang. Die zomer van 1997 spraken de "wetenschappers" van nieuwe tijden en toekomstige zomers, men bracht het als rampspoed … Het tegendeel bleek waar en zo wacht ik nog steeds op die tropische zomers.

"neusje neusje met papa"

Margriet's moestuintje loopt uit de hand

Parsley, sage, rosemary and thyme

Eigenlijk is het de schuld van Albert Heijn. Het begon met de moestuintjes die we een paar maanden geleden kregen bij de boodschappen. Het aantal moestuintjes in huis was overduidelijk een teken dat we te vaak de straat oversteken voor een boodschapje. Gekscherend noem ik onze buurtsuper onze “provisiekast”. Het is eerder regelmaat dan uitzondering dat we drie keer op een dag de straat oversteken voor nóg een boodschap. De winkel is domweg te dichtbij om structuur te krijgen, laat staan te houden in het boodschappen doen. Is iemand iets vergeten … dan loop je toch nog een keer; kun je gelijk het karretje weer terugzetten.

App voor kankerpatiënt(e)

Zou je tevreden zijn met een informatie App van je medisch specialist? Een App waarin je informatie kunt terugvinden, afspraken staan genoteerd en antwoorden zijn te vinden op al je vragen? Nou, doe mij maar een sausje met Google!

Bron afbeelding

Op het journaal werd zojuist een App gepresenteerd speciaal voor kankerpatiënten. Het betreft een App waar de patiënt zijn of haar informatie kan terugvinden welke tijdens een gesprek met de arts niet tot hem of haar is doorgedrongen, of welke alweer vergeten is. Allerhande informatie is terug te vinden in een veilige omgeving en bovendien toespitst op de specifieke patiënt.