Als je kind niet meer thuiskomt

Het zal je maar overkomen: “je kind overlijdt als gevolg van een noodlottig ongeval”. Hartverscheurend, dramatisch, niet te bevatten”. Hoe geef je je leven een nieuwe richting na zo’n onvoorstelbaar verlies? Moeilijk, sommige nabestaande(n) lukt het niet. Maar, stel dat er sprake is opzet? Stel dat het geen ongeluk was ...

bron afbeelding

Deze week stortte een Airbus neer in de Franse Alpen, onderweg vanuit Spanje naar Duitsland … Uit onderzoek en met behulp van de gevonden zwarte doos en na het beluisteren van de cockpitgesprekken, wordt aangenomen dat de copiloot moedwillig het vliegtuig heeft laten afkoersen op  de toppen van de Franse Alpen.

Post-apocalyptisch landschap

Het voormalige huisje van mijn kinderen is onbewoonbaar verklaard

Vanochtend namen manlief en ik een laatste blik op het huisje waar onze drie kinderen ieder negen maanden hebben “gewoond”. Het was tijd voor de Novasure behandeling. Hiermee werd een definitief einde gemaakt aan ongewenste en onverklaarbare bloedingen van formaat. Mijn baarmoederslijmvlies zou rigoureus worden vernietigd.

bron afbeelding

Ondertiteling voor Randstedelingen

Claudia de Breij en Nynke de Jong en hun boven-de-rivieren- versus provinciaaltjescomplex

Op de achtergrond (tijdens het opruimen) hoorde ik vanavond de stem van Matthijs van Nieuwkerk in #dwdd. Zijn stem herinnerde mij aan de lichte irritatie die zich meester maakte van mij tijdens de uitzending van afgelopen maandag. Daar gaf Claudia de Breij aan dat ze ondertiteling nodig heeft wanneer niet-Randstedelingen aan het woord komen (op tv) met de “man/vrouw zoekende boerinnen/boeren” in het bijzonder. Nynke de Jong leverde een “toetje op mijn irritatie” met haar reactie. Die luidde quasi verbaasd “Versta je dat niet? Wij uit de provincie wel hoor”.

Haagse Harrie was in Vallekeswaahd

Hallo, mag ik mij van beide dames distantiëren? Ik mag dan al 21 jaar “in de provincie wonen”, maar als geboren en getogen Randstedeling (Voorschoten) had ik als kind op vakantie in Drenthe al geen enkele moeite een Drenth of Grunninger te verstaan. In de jaren daarna had ik evenmin moeite inwoners van andere provincies te verstaan. Natuurlijk zijn er wel losse woorden gesproken die ik niet begreep. Als mijn Haagse-import-vriendin werd gebeld door haar Venlose-mama zaten er natuurlijk wel woorden tussen waar ik geen raad mee wist … Maar de kern van een gesprek was nooit een geheim. Ik weet zeker dat ik niet de enige Randstedeling ben waarvoor dit geldt.

Eierstokken met Phoenix-krachten

Vandaag mocht ik een kijkje te nemen in mijn baarmoederholte. Aanleiding was hoogverraad, gepleegd door mijn eigen eierstokken. Afgelopen zaterdag herrezen ze opnieuw uit de dood. Ze lijken verdraaid veel op de Phoenix uit Harry Potter.

bron afbeelding "Phoenix"

Natuurlijk gebeurt zoiets op een uiterst onmogelijk moment. Zaterdag was de dag van de Benelux finale van het FIRST® LEGO® League project van mijn werk. Een van de hoogtepunten van het jaar. Ik had al jaren verstek laten gaan en eindelijk had ik weer eens zin in dat spektakel. Het was een feestje.

Update in etappes: deel 3 “Ik ben Doutzen niet”

Over de catwalk, onbeantwoorde vragen en dromen

Ruim anderhalf jaar na de diagnose van borstkanker 2.0 zit ik met een paar vragen. Vragen waar ongetwijfeld nooit antwoorden op gaan komen. Laat ik nou net niet [lees: TOTAAL NIET] kunnen omgaan met open eindjes … wie, wat, waar, waarom? Maar vooral “hoe en waarom” kon het bij zo makkelijk verlopen!?

Als ik de statistieken van mijn blog bekijk, dan kan ik bijvoorbeeld zien door welke zoekwoorden lezers naar mijn blog zijn geleid. Zoekwoorden kunnen variëren van mijn “zwak voor Tony Mora’s en "nog onbereikbaarder varianten" tot de onwaarschijnlijke rectificatie die ik “moest schrijven voor Gino Press. Een rectificatie die ik aangreep als een heuse uitdaging” [dat heeft ze een boel publiciteit opgeleverd … maar of ze daar op zaten te wachten!? Ik blijf ze raar vinden. {Ik mag zeggen wat ik vind toch? Zonder weer een nieuwe rectificatie te moeten schrijven wegens “laster”?. Ik weet dat je daar vandaag de dag in Parijs voor wordt afgestraft, maar toch, het is gewoon mijn mening, niets meer en niets minder. De mening van een “al jaren provinciaaltje”. Daar zou geen enkel “zichzelf respecterend persbureau wakker van moeten liggen [of wel?]}.

Update in etappes: deel 2 “Life is to celebrate”

Soms zit het tegen, maar af en toe "zit het mee"

Pensioendatum eierstokken, gepasseerd station of toch niet?

We hadden een feestje bij familie in de buurt van Roermond.  Zaterdag 13 november, vlak voor vertrek ging ik nog even naar het toilet … Dat doe ik altijd voorafgaand aan een autorit van 45 minuten of langer. Zeker sinds we anderhalf jaar geleden vlak voor Maasbracht achter de vangrail zijn beland … Ik heb wel eens in de file gestaan met een blaasontsteking … Als je weet hoe zoiets voelt … dan vertrek je altijd met een lege blaas … Ik zal niet in details treden. Jullie snappen het vast, zeker de vrouwen onder ons. Het kon niet, het bestond niet en ik was er al bijna anderhalf jaar vanaf, al sinds het begin van de chemokuren. Dat was eigenlijk zo’n fantastisch fijne keerzijde van de medaille. Chemo is balen, maar nooit meer menstrueren, dat ging ik niet missen, nooit! Een prettige bijkomstigheid.

En dan, anderhalf jaar later, zit je op het toilet op zaterdag, 13 november 2015. Je veeg je onderkant af, kijkt en denkt … BENG, dat is rood! Het voelde als een trap na. Amper een jaar voor mijn 50^ste begin ik toch niet opnieuw te menstrueren? Dat zal toch niet. HELP, DAT WIL IK NIET!!!

Update in etappes: deel 1 #MexiGOLANDAL-ervaring

#MexiGOLANDAL-ervaring

Gevoelsmatig dringt de tijd voor een update … Mijn lijstje groeit ongehinderd uit tot een ellenlang document dat met de regelmaat van de klok wordt aangevuld met nieuwe feiten “dat moet ik ook nog vertellen”. Dus, tijd voor een reisje langs “Memory Lane”.

bron afbeelding

In oktober was er de eerste stap van de tepelreconstructie, oudste dochter bezocht haar internetvriendin in Noorwegen. Die vriendin bleek allesbehalve “Liam Neeson uit #Taken, maar gewoon een hartsvriendin voor het leven”. Verder ging dochter nog even met school naar Berlijn en werd ze tussen neus en lippen door opeens een grote meid van 18 jaar. Daar tussendoor was er tijd voor het souperen van mijn Twitter-prijs.

#MexiGOLANDAL

Het begint ergens in november in Drenthe in een luxe boerderij van Landal GreenParcs. Tijdens het WK voetbal was ik een van de gelukkigen die een lang weekend scoorde in een prachtige boerderij. Het verblijf werd aangeboden door Bas Hoogland van Landal GreenParcs. Het enige wat ik hoefde te doen was “twitteren met vermelding van #MexiIGOLANDAL en wel na ieder (hopelijk door Nederland te scoren) doelpunt” … Ik twitterde me gek [het regende nog net geen doelpunten]. Daarmee was de kous klaar, dacht ik. Het duurde even voordat de volgende dag, in de loop van de ochtend, de radertjes in mijn hoofd de felicitatiestroom op Twitter wisten te verbinden met het besef van het daadwerkelijk binnenslepen van een “super”-prijs.