Laatst kwam het verwijt van zoonlief: “Je had beloofd me nooit te pushen en nu doe je het toch”. Nu valt dat wel mee. Hij wilde niet trainen en ik vond dat hij moest gaan.
Onze zoon (bijna 12) is een tennistalent en traint liefst elke dag. Hij wil tennisprof worden en droomt ervan grandslamtoernooien te winnen, liefst ook nog een Olympische titel. Redt een kind met die ambities het op eigen kracht? Waarschijnlijk niet, ze hebben veel steun nodig en moeten een ijzersterk karakter opbouwen. Dan nog zullen de meesten er nooit hun brood mee verdienen.
April 2013 stond ik gevoelsmatig op de top van de Mount Everest en verklaarde sterk en gelukkig te zijn. Wie "de Goden verzoekt" krijgt gehoor en ik kukelde van de berg met borstkanker 2.0. Ik bleef overeind en vond mijn weg terug naar de top. Ik besloot voortaan uit de wind te blijven. Tijdens Covid-19 blijkt het leven bar saai te worden. Borstkanker 3.0 klopt ongevraagd aan. Maar nu zijn er uitzaaiingen ...
Posts tonen met het label CITO-score. Alle posts tonen
Posts tonen met het label CITO-score. Alle posts tonen
zaterdag 4 februari 2012
Pushende ouders
Labels:
CITO-score
,
Kinderen
,
pushen
,
sport
,
tennis
,
tweetalig VWO
Abonneren op:
Posts
(
Atom
)