In het hart
van mijn oma was oneindig veel ruimte met liefde voor iedereen. Haar hart leek
wel de tas van Douwe Dabbert of Mary Poppins. Alles kon er in en niets dan
liefde kwam er uit.
Nadat oma door toedoen van mijn overgrootvader tien jaar had moeten wachten op haar huwelijk met opa, kreeg ze er op haar trouwdag twee bonuskinderen bij. Annie was bijna 8 en Jantje was net een jaar. Hun moeder was een half jaar eerder aan de gevolgen van de geboorte van haar tweede kind overleden. Oma hield niet minder van haar bonuskinderen dan van de negen die ze zelf zou baren. Opa op zijn beurt was minstens even trots op zijn nageslacht.
