Chemo 2 - Tamtam

Toen ik hoorde dat ik aan de chemo moest, kon ik alleen maar denken aan haaruitval. Met het verlies van mijn haar zou ik zichtbaar ziek worden. Iedereen zou het weten. Nu mag iedereen het van mij weten, ik maak er immers geen geheim van. Maar ik wil dat iedereen het weet, omdat men het wéét, niet omdat met het ziet.

Altaise sjamaan beslaat de tamtam
(Foto: Sergej Borisov, begin 20e eeuw)

Het taboe "K"

Nadat ik het bericht van mijn borstkanker 2.0 de digitale wereld instuurde, werd ik overspoeld met reacties. Als flapuit die ik altijd al was, heb ik er ook nu geen moeite mee te praten over wat er aan de hand is. Voor mij ligt hier geen taboe op.

Het blijkt niet voor iedereen zo makkelijk iemand aan te spreken als die ernstig ziek is of een groot verlies heeft geleden. Vandaag heb ik hierover van gedachten gewisseld. Wat doe je als je hoort dat iemand ernstig ziek is? Als je zo iemand goed kent en je hoort het van een ander. Stap je er direct op af en zeg je: “joh, wat heb ik nou toch gehoord?”. Het is moeilijk. Ik moet zeggen dat ik het zelf ook wel eens moeilijk vind. Wat schrijf je op een kaart als iemand een dierbare heeft verloren.