Natuurkunde college: “horror bij de oogarts”

Deze week ging ik voor controle naar de oogarts. Zij wilde zien of het dichtbranden van mijn traanbuis geen blijvend letsel had veroorzaakt. Doordat ik drie van de vier pogingen in een reflex mijn hoofd had weggedraaid, zat er een brandwondje als een streep over mijn ooglid.

Aangekomen bij de oog poli ging ik er van uit dat het zoals gebruikelijk weer lang zou duren voordat ik aan de beurt was. Ik had mij echter amper geïnstalleerd in de wachtkamer (die al redelijk vol zat) en mijn boek nog niet eens geopend toen ik mijn naam hoorde noemen. “Hè?” Ik riep “present” en keek verbaasd om mij heen. Ik vertelde de oogarts dat ik nog nooit zo snel aan de beurt was geweest en al helemaal niet eerder-dan—op-het-afgesproken-tijdstip.

“Schat, ben ik lelijk?”

Hoe je het ook wendt of keert, je uiterlijk gaat er niet op vooruit bij een serie chemokuren. Je gezichtsuitdrukking verandert met het uitvallen van je wenkbrauwen en wimpers. Velen krijgen een bolle toet (in mijn geval was dat nu juist welkom geweest. Zo af en toe bedenk ik mij dat wat opvulling niet onaardig zou zijn. In mijn geval staat het traject garant voor een nog smaller snoetje.

Daar blijft het niet bij als je ook nog een horrorbehandeling aan een traanbuis doorstaat. Het gevolg is een blauw oog. Dat is overigens voor het eerst in mijn leven, dus ook die kan op mijn lijstje van “ook dat heb ik al gehad”. Het lijstje wordt zo onderhand een beetje overdreven lang.

Schampschot met stroom

Nooit meer! Nee, echt nooit meer laat ik een traanbuis dichtbranden. Als ik dat geweten had … NOOIT MEER.

Goedgemutst en met het idee dat er bijna een einde zou komen aan mijn wazige zicht, begaf ik mij vanochtend vanaf mijn werk naar het MMC om de traanbuis van mijn rechteroog te laten dichtbranden. Ik heb de afgelopen week eindeloos op Google gezocht naar informatie over deze ingreep. Ik begrijp nu wel waarom daar niets over terug te vinden is. Als je dat weet, neem je genoegen met een punctum plug ook als je die met de regelmaat van de klok verliest.

punctum plug

Wachten, wachten, wachten … KASSA!

Een groot deel van onze tijd verdoen we met wachten. Dat wist ik allang. Sinds oktober is de grootste afnemer van “wachttijden” in mijn leven de wachtkamer van de oogarts. Meestal heb je al een hoop wachttijd achter de rug voordat je überhaupt in de wachtkamer van een oogarts mág plaatsnemen. Een oogarts heeft namelijk overvolle spreekuren en tenzij je echt iets mankeert, is er een wachtlijst. Afgelopen donderdag was ik [zo vertelde de oogarts] nummer 34 van het spreekuur dat die dag eigenlijk al vol zat.

Lente 2014 begint in chaos

Vanochtend werd al heel vroeg duidelijk dat vandaag de “dag van de chaos zou worden”. Anders gezegd “een dagje pure ADHD”. Voordat ik met mijn benen naast mijn bed stond, had ik mijn pilletje al geslikt. Daar kon het dus niet aan liggen.

Toen ik voor de spiegel aan de wastafel stond, besloot ik een haarband te pakken om mijn gezicht te kunnen wassen zonder mijn haren al te nat te laten worden. De slaapkamer binnengelopen begon ik (vraag me niet waarom, want ik weet het antwoord niet, het gebeurde gewoon) meerdere kasten op te ruimen. Ach ja, ik weet het al weer. Het ging fout toen ik het laatje opentrok waarin ik dacht een haarband zou aan te treffen. Die lag er niet. Een paar laatjes verder, zonder een haarband te hebben gevonden, begon ik goedgemutst onze kledingkast uit te mesten en te reorganiseren (geen idee waarom, misschien om sportkleding klaar te leggen voor mijn afspraak bij de fysiotherapeut [om conditie op te bouwen voor mijn operatie]). Het was nogal een rommeltje in de kast.