Vergeten of verzwegen?

De oncoloog gooide afgelopen vrijdag mijn hoop aan gruzelementen met haar mededeling dat hoofdhuidkoeling niet zou werken bij de chemo die ik ga krijgen. Ik mocht het bespreken met de mammacare-verpleegkundige. Dat wel.

Dat was een zware domper. Wat moet je na zo’n mededeling anders doen dan zoeken op internet naar meer informatie. Omdat het ook nog eens weekend is, zit ik met vragen die ik hooguit kan opschrijven. Niemand die met zekerheid iets kan zeggen.

Gala queen

Bij een examenjaar hoort een schoolgala. Onlangs deed onze oudste dochter haar eindexamen VMBO. Met de uitslag nog onbekend was het tijd voor het gala. Ons meisje had al tijden aangegeven dat ze daar helemaal geen zin in had. Geen idee had ze, wat ze aan zou moeten trekken. Haar jongere zusje waarschuwde dat ze spijt zou krijgen.

Exact een maand geleden vertelde ze mij van die waarschuwing en vroeg mij of dat inderdaad het geval zou zijn. Zou ze spijt krijgen als ze niet naar het gala ging? Ik gaf toe dat die kans groot was. Toen vertelde ze van haar twijfels over wat ze aan moest doen.

WOW

Terug naar de top. Mount Everest: "I'm coming back"

Het basiskamp is bijna klaar en dan begint de tocht. Eind april van dit jaar stond ik gevoelsmatig op de top van de Mount Everest. Ik was bijna eigenhandig naar boven geklommen en dat tegen alle verwachtingen in. Velen geloofden mij niet, maar het bleek waar te zijn. Ik stond er echt. Ik had gewonnen. Amper een paar weken later volgde een tornado in de vorm van een ‘nieuwe diagnose borstkanker’. Nu lig ik aan de voet van diezelfde berg. Maar volgende week vertrek ik en ga ik terug naar de top. Maar dit keer ga ik niet alleen. Voor ‘Borstkanker 2.0’ heb ik een voltallig team.

Psychisch gevaar

Door alles wat er tot nu toe is gebeurd, weet ik wat er gaat gebeuren. De uitkomst lijkt al vast te staan. Siliconen en expanders zijn voor mij uitgesloten. Mijn onderbuik zegt gevoelsmatig NEE. Een amputatie zonder directe reconstructie ga ik psychisch niet doorstaan.

Als ik wacht op de reconstructie dan ben ik over negen maanden te laat. Dan zijn de uitzaaiingen alom vertegenwoordigd. Een amputatie zonder de reconstructie en losse protheses drijven mij over de grens. Dat is geen dreigement, dat weet ik. Wederom mijn onderbuik gevoel. Ik heb iets te vaak in een depressie gezeten en ken mijzelf inmiddels veel te goed. Ik ken de signalen.

Geen uitzaaiingen, nieuw beraad

Vanochtend kwam de uitslag van de poortwachtersklier. In het kort, die was goed. Daarover zo meer. Voor we naar het ziekenhuis gingen, probeerde ik via Twitter de tijd door te komen. Daar kreeg ik naast het aanbod van een massale ‘duim-voor-goede-poortwachtersuitslag-voor-Margriet’ een ‘gouden tip’.

Feilloos instinct schreeuwt NEE!

Mijn buik is voorlopig goedgekeurd voor een reconstructie van de nog te amputeren borst. Om daar helemaal zeker van te zijn, zou er nog allerlei onderzoek moeten worden gedaan. Zelfs dan zou het nog steeds fout kunnen gaan maar eigenlijk maak ik me daar geen zorgen over. Er is een veel groter probleem dan dit voorbehoud. De wachtlijst voor een primaire reconstructie bij amputatie is negen maanden. Zoveel tijd heeft mijn graad 3 tumor niet. Die heeft honger en zoekt uitbreiding.

Geen primaire reconstructie? Dan geen amputatie!

Het weekend moet worden afgeschaft als je moet wachten op spannende uitslagen. Al die vrije tijd om na te denken en te piekeren is dodelijk. Althans in mijn geval. Geen idee hoe anderen daar mee omgaan. Natuurlijk kan ik de berg vuile was gaan weg werken. Vuile was genoeg met vijf personen waarvan drie pubers. Maar ik heb er geen zin in. Er speelt maar één gedachte door mijn hoofd en die is allesbepalend.