Ieder huisje heeft zijn kruisje

Sinds het overlijden van mijn moeder vond ik de omvang en grootte van de levenskruisjes onevenredig en oneerlijk verdeeld. Ik was er van overtuigd dat er geen groter leed was dan het onze. Twaalf jaar later weet ik wel beter. Wij hebben het zo slecht nog niet.

Niet vaccineren is dom

Door een uitbraak van de mazelen in de bijbel-belt is er nu een discussie gaande over wel of niet vaccineren van onze kinderen. Er zijn helaas nog altijd mensen die vertrouwen op de wil van God. Daarnaast zijn er mensen die het vaccinatieproces weigeren vanwege mogelijke bijwerkingen. Zij vertrouwen niet op God, maar voelen zich (stiekem?) veilig omdat de omgeving voor hen zorgt voor een semi-veilige situatie door hun kinderen wel te laten vaccineren.

Het taboe "K"

Nadat ik het bericht van mijn borstkanker 2.0 de digitale wereld instuurde, werd ik overspoeld met reacties. Als flapuit die ik altijd al was, heb ik er ook nu geen moeite mee te praten over wat er aan de hand is. Voor mij ligt hier geen taboe op.

Het blijkt niet voor iedereen zo makkelijk iemand aan te spreken als die ernstig ziek is of een groot verlies heeft geleden. Vandaag heb ik hierover van gedachten gewisseld. Wat doe je als je hoort dat iemand ernstig ziek is? Als je zo iemand goed kent en je hoort het van een ander. Stap je er direct op af en zeg je: “joh, wat heb ik nou toch gehoord?”. Het is moeilijk. Ik moet zeggen dat ik het zelf ook wel eens moeilijk vind. Wat schrijf je op een kaart als iemand een dierbare heeft verloren.

Gewicht krijg OTZ

Zojuist belde de plastisch chirurg. Ze vroeg of haar telefoontje uitkwam. Natuurlijk kwam haar belletje niet ongelegen. Stel je voor. Er kon maar één reden zijn om mij te bellen. Ze had eindelijk de uitslag van de ct-scan van mijn buik.

Ze had inderdaad de uitslag en de beelden zien er goed uit. Er is een heel goed bloedvat gevonden. Mocht bij de operatie toch blijken dat het bloedvat niet geschikt is, dan zijn er ook nog voldoende andere bruikbare bloedvaten aangetroffen.

Ik bedacht me dat het inderdaad loont dat ik twintig jaar geleden ben gestopt met roken. Geen schade aan de bloedvaten, die bovendien zorgvuldig zijn doorgespoeld met de nodige glazen rode wijn. Ik heb gelezen dat rode wijn zorgt voor een gezond soort cholesterol. Diezelfde wijn heeft misschien mijn kansen op borstkanker wat verhoogd, maar het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat de bloedvaten nu geschikt zijn om bij een DIEP flap operatie te dienen als bloedtoevoer naar de te reconstrueren borst. Het bewijst maar weer: ieder nadeel heeft een voordeel.

Bekende Brabander

Zijn er hogere machten aan het werk? Door de gebeurtenissen van de afgelopen anderhalve maand lijkt een zorgvuldig uitgestippeld pad zichtbaar te worden. Het lijkt alsof een puzzel in elkaar begint te vallen.

Begin 2012 fantaseerde ik hoe het zou zijn om columns te schrijven voor publicatie. Ik deed een cursus ‘column schrijven’, publiceerde mijn blog via Twitter en Facebook en stilletjes werden mijn stukjes gelezen. Af en toe deelde een lezer een stukje van mij met zijn/haar lezers en dan voelde ik mij vereerd. Sinds de bekendmaking van mijn borstkanker 2.0 schoten de paginaweergaven omhoog. Dit weekend kreeg ik een verzoek om een maandelijkse column te schrijven. Een serie van twaalf stukjes over mijn leven en werk, liefst zo persoonlijk mogelijk. Waarom ze juist mij dit vragen, blijkt het gevolg van mijn gedachte en hoop dat ‘blijven werken (ook al ben ik ziek)’ mij overeind gaat houden tijdens mijn herstel.

Moest ik een tweede keer borstkanker krijgen om ‘columnist te worden’? Of kreeg ik met borstkanker 2.0 gewoon een onbeperkte voorraad aan schrijfvoer? Feit is dat mijn ‘belevenissen’ sinds de ontdekking van de tumor het op mijn blog erg goed doen. Zodra ik een dag of meer niets publiceer, komen de vragen binnen hoe het met me gaat.

Geen bijwerkingen chemo - Onwerkelijk "ziek-zijn"

Zonder bijwerkingen van de chemo te ervaren, blijft het gevoel van onwerkelijkheid overheersen. Honderd procent ziek gemeld door werkgever en eigenlijk loop ik nu thuis een beetje te lanterfanten. Zelfs de kinderen leggen mij in de watten als ze thuis zijn. Want mama heeft chemo in haar lijf.

Chemo was ranja

Een van de chemo-onderdelen was donker oranje tot rood gekleurd en gaf zoals voorspeld een identieke kleur bij de urine. Volgens mij was het ranja want tot op vandaag merk ik er weinig van. De klachten die ik ervaar, worden niet genoemd als bijwerking, zelfs niet als zeldzaam geval. Of ben ik wederom uniek?

ranja