Kerstcadeau: operatiedatum

Mijn kerstcadeau heb ik onverwacht al gekregen. Gisteren maakten we onze opwachting bij de verpleegkundig specialiste in het ziekenhuis. De chirurge had al verteld dat we met Angelique het een en ander gingen doorspreken. Eigenlijk wist ik niet zo goed wat er besproken zou worden. Ik wilde maar een ding weten, een operatiedatum.

Op 1 december zat ik bij de plastische chirurge. Op 8 december had ik een intake voor de préoperatieve screening (POS). Dat betrof een web-consult via een videoverbinding. Slechts een paar seconden zag ik de jongedame in beeld, ik hoorde haar nog net iets over een hartfilmpje zeggen toen de verbinding wegviel. Vervolgens was het onmogelijk opnieuw in de digitale wachtkamer plaats te nemen. Gelukkig belde ze even via de telefoon. Ook goed, maar wie dat hartfilmpje betrof? Geen idee.

Check, check en check

Vanochtend werd ik wakker gebeld. Het ziekenhuis. De dame aan de lijn wilde een afspraak maken voor de preoperatieve screening. Ik sta immers op de wachtlijst voor een operatie. Dat klopt. Er is het een en ander gebeurd deze week.

Onbewust of bewust, ik was er toch wel mee bezig de afgelopen dagen. Het begint allemaal een beetje in te dalen. Borstkanker is en blijft heftig, hoe je er ook mee omgaat. Voor mij zit de spanning vooral in het niet weten wat er gaat gebeuren. Als alles is afgevinkt en op een lijstje staat, dan kan ik verder. Dus, check, check en check.

 

Borstkanker 3.0 - hoe dan!?

Echt waar, ik had er vrede mee, had me er bij neergelegd. Er was geen inspiratie meer om er wat voor blog dan ook uit te persen. Om die reden stopte ik onlangs zelfs met een opleiding columns en blogs. Het jaar 2020 alias Covid-19 was domweg te saai om iets aan toe te voegen. Ik zou mijn blog laten doodbloeden. Helaas, mijn lichaam, of toch het lot, heeft andere plannen met mij.

In mijn gezonde rechterborst zit een verdikking. Zoals ik het zie, zit die verdikking er al jaren. In 2017 ging ik voor de laatste jaarlijkse controle. Ik was er wel klaar mee al die controles, en al die straling is ook niet gezond. Zo belde ik jaarlijks na elke oproep weer af. Beide borstkankers heb ik zelf ontdekt. Dat zou me bij een onverhoopte derde ronde ook vast wel lukken.

Die verdikking, dat was vast mijn fibroadenoom, of littekenweefsel van de mammalift uit 2004, weet ik veel. Toch begon het te knagen de afgelopen maanden. Af en toe lag ik ’s nachts te malen, vooral als manlief nachtdienst had en afwezig was. Toen ik hem laatst vroeg wat hij voelde … manlief, tja die vond het maar een eng hard ding.

Magische knop

Zelden baal ik ervan dat ik meestal gelijk heb. Door de jaren heen verweet manlief mij weleens dat ik verslaafd zou zijn. Ik ontkende dat steevast … Ik dronk wijn omdat ik het lekker vond, niet omdat ik het nodig had, laat staan dat ik niet zonder zou kunnen. Het enige dat ik nodig had, was een aanleiding, een reden om het voor mijzelf te verantwoorden … Potverdrie, ik had alweer gelijk.

Ruim twee maanden geleden liet ik in een opwelling de alcohol voor wat het was … We waren op vakantie in de Haute-Marne en ik schreef een blog - chardonnee -, waarin ik mijn stap wereldkundig maakte. Stiekem hoopte ik dat ik met diezelfde opwelling mijn sluimerende blog nieuw leven in kon blazen. Niets is minder waar. Er valt weinig te vertellen behalve dat ook deze stap in mijn leven een eitje blijkt te zijn, voor mij althans. Een groot eitje zelfs, zo groot dat ik er zelfs geen moeite mee heb als er wijn in huis is, hoe lekker ook, zelfs niet als zo’n fles open is. Ik voel me bijna verraden door mijn smaakpapillen. Voor bezoek trek ik met gemak een fles open en blijf er zelf van af.

ChardonNEE en Margriet 3.0

Behalve mijn familie weet niemand dat ik te veel drink, of moet ik zeggen ‘heb gedronken’ (met de nadruk op de voltooid verleden tijd). Niemand weet dat er vrijwel iedere dag wel een fles wijn doorheen ging, slechts af en toe hield ik het bij een flesje van 25 cl. 

Manlief kreeg het niet eens altijd mee. Zijn ploegendiensten maakten het mij al die jaren makkelijk om de lege flessen te verbergen of tussentijds in de glasbak te kieperen, alhoewel ik die net zo makkelijk demonstratief liet staan om aan te tonen dat het leven nog altijd lastig was. De kinderen staken zelden hun teleurstelling onder tafel of stoelen.

Maar het is klaar, ik ben klaar met alle zelfbedachte onzin-excuses. Ik beken, tot en met eergisteren dronk ik te veel, veel te veel. Gisteren was mijn eerste alcoholvrije dag van de rest van mijn leven. Ik weet dat ik hulp nodig heb. Mentale hulp, een steuntje in de rug als het moeilijk wordt, maar ik voel er niets, helemaal niets voor om dit in groepsverband, bijvoorbeeld bij de AA te doen.

Een anoniem blog los van mijn bestaande blog was een optie, maar het is beter, zeg maar, ‘met de billen bloot te gaan’. Ook dit hoort bij mij. Als dit traject mijn leven gaat beheersen via een ander blog, wat moet ik dan nog met mijn oude blog dat het zo goed heeft gedaan in andere tijden van hoogte- en dieptepunten. Margriet 3.0 komt eraan.

Klein geluk

Er zit vast niemand te wachten op mijn kleine volmaakte geluk. Ik realiseer mij goed dat onheil veel beter “verkoopt” op een blog (ervaringsdeskundig en resultaten uit het verleden). Mijn huidige gevoel wordt geen bestseller of viraal bericht. Maar toch hoort het thuis op mijn blog.

Doorgaans is mijn leven van het soort “Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt”, ook wel “Margrietje lacht, Margrietje huilt”. Nou ja, zo iets met “hoge bergen en diepe dalen” of “Mensch, durf te leven!”.

Mens ruim je troep op

PSV is nauwelijks kampioen of het Stratumseind en de rest van Eindhoven centrum is bezaaid met afval dat het feestvierend publiek achteloos uit de handen laat vallen. Ach, wat maakt het uit, na de huldiging van morgenavond zal dat allemaal zo weer opgeruimd zijn.

Anders is dat in het bos. Dagelijks loop ik (alleen of met manlief) een flink stuk met de hondjes, kunnen ze lekker hun energie kwijt. Pup Dries echter heeft een hobby ontwikkeld daar in het bos en op de heide … hij verzamelt lege flesjes en blikjes. Omdat het ons niet al te gezond lijkt al dat gekouw en gebijt op dat plastic en blik, pakken we uiteindelijk die flesjes en blikjes weer af, voordat zijn bekje er aan kapot gaat, zeg maar. Maar wat doe je dan met die flesjes en blikjes die half kapot gebeten zijn in zijn opruimspel? Weer het tussen de struiken gooien (het lag er immers toch al), begon al snel te knagen, dus maar in jaszak steken en mee naar huis om in de afvalcontainer te gooien.