Van twijfel naar vertrouwen

Half augustus 2025, twee weken voordat we naar Griekenland zouden gaan, verkeerde ik in grote twijfel. Zou de nieuwe geplande therapie wél gaan werken. Mijn tumormarker was in drie maanden opnieuw gestegen, weliswaar nog niet op het niveau dat het was geweest, maar toch. Ik had geen lichamelijk klachten maar mijn hoofd lag overhoop. Twijfels over de werking, bang voor mogelijke bijwerkingen, bang om alsnog kaal te worden. En vooral ‘hoe-ga-ik-het-nog-minstens-twintig-jaar-volhouden?

Er is sindsdien veel gebeurd. Een fantastische vakantie bij mijn liefste, beste en oudste vriendin. De start van de deruxtecan in combinatie met de trastuzumab. Verstopte darmen en een vorm van misselijkheid die ik niet goed kon beschrijven. 

Lekke reddingsboeien

Eind juli was het eindelijk tijd voor de driemaandelijkse controle. Ik vond het zwaar om drie maanden te moeten wachten voordat ik weer bloed mocht laten prikken. Driewekelijks voelde veilig en vertrouwd. Iets van er-bovenop-zitten. Ik had al een voorgevoel. De fantastische uitslagen van eind april gaven onbewust een garantie-tot-de-deur-gevoel. Dat voorgevoel klopte helaas. Wanneer klopt mijn voorgevoel überhaupt niet.

Een van de tumormarkers, degene die in april nog net boven normaal balanceerde, bleek nu opnieuw gestegen. De ander was stabiel.

Van overal naar nergens

De bloeduitslagen waren een voorbode voor de uitslag van de pet-ct scan van afgelopen maandag. Een van de twee tumormarkers was tot bijzonder normale waarden gedaald, de ander is er bijna. Ik ging dan ook vol vertrouwen op de tafel liggen voor de scan. Het moest wel goed zijn. Toen ik ’s-middags familie en vrienden appte dat de chemo heeft gewerkt en dat er NIETS meer te zien is kreeg ik verschillende reacties.

Eindstreep in zicht, en dan?

Maandag over een week is het tijd voor de laatste chemokuur van deze serie. Ik heb geen twijfel dat dit de laatste chemo ooit zal zijn, maar hopelijk is het voorlopig gedaan met deze behandelingen. Ik heb het wel gehad. Niet dat ik last heb van bijwerkingen, totaal niet, nog geen aft in mijn mond die mij kwelt. Het zijn slechts irritante kwaaltjes die mij pesten omdat mijn immuunsysteem mij in te steek laat.

Chemo 2: aandacht voor partners

De tweede chemokuur is er vorige week maandag in gegaan. De bijwerkingen blijven opnieuw uit. Waar ik vooral last van heb gehad, zijn de darmonderzoeken nog voor de kerst. Mijn darmen gingen pardoes op slot en leken te denken ‘bekijk het met je zooitje’.

Moed verzamelen en stoute schoenen aan

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden dat ik totaal onverwacht in de ziektewet belandde. Dat het geen ‘simpel’ recidiefje maar uitzaaiingen betrof, hadden we niet kunnen bedenken. Ik was zo naïef dat ik die dans zou ontspringen. Vraag me niet waarom.

Hoe dan ook, het leven gaat door. En zo belde ergens in oktober/november de medisch secretaresse van het UWV. Hoe het met me ging.
Zeg maar onveranderd. De uitzaaiingen zijn niet spontaan verdwenen. Maar ondanks al die uitzaaiingen en niet-werkende therapieën, voel ik mij prima sinds de bestralingen. Dat heb ik niet verteld.

Chemo 2.0 – opnieuw floreren

‘Jij floreert op chemo’, aldus een vriendin in 2013. Gistermiddag werd ik opnieuw aan de chemopaal gekoppeld. Het enige waar ik mij druk om maakte, was of de coldcap wel stevig op mijn hoofd zou worden vastgezet.

In de strijd tegen misselijkheid en allergische reacties moest ik het een en ander slikken vooraf aan de keur. Bij voorbaat was de dosis dexamethason al gehalveerd. In feite nog maar een kwart van wat ik in 2013 bij de eerste chemokuur kreeg. Toen 8 mg, nu nog maar 2. Maar met die 8 werd ik destijds zo’n onhoudbare stuiterbal, daar wilde ik geen herhaling van beleven.

Verder moest ik nog vooraf een tabletje graniteson tot mij nemen en daags na de kuur, vandaag dus, moet ik zo nodig (en vooral niet te lang aankijken) 3x daags metoclopramide pakken.

Die liggen er nog. Ik voel me kiplekker. Zo lekker dat ik gewoon met Dries naar het bos ben geweest voor het grote rondje.

Eerst kreeg ik de injectie met de immunotherapie toegediend in mijn bovenbeen. In eerste instantie pijnlijk maar vervolgens te hebben. Het inspuiten duurt maar liefst vijf minuten. De coldcap ging gevoelsmatig goed. Berekoud zonder hittegolf zoals in 2013 maar het was te hebben. Alles voor behoud van mijn haar.

Ontdooien na de kuur

Bij thuiskomst keek ik in de spiegel en waarempel mijn huidskleur was minstens grijs/grauw tot bleek te noemen. Maar dat was dan ook het enige teken van het toedienen van docetaxel. En zoonlief had al boodschappen gedaan op de markt (waaronder verse stroopwafels) en heeft ons een heerlijke maaltijd voorgezet.

Vanochtend en nog steeds lijkt het er niet op dat er donkere dagen in het vooruitzicht liggen. Bijwerkingen komen niet in mijn woordenboek voor. En de blosjes op mijn wangen zijn terug.

Voor de zekerheid ben ik nog even langs Peels Haarmode gegaan om mijn haarwerk van 2013 te laten bekijken. Mocht er toch wat lokale uitval plaatsvinden dan is het nog prima herbruikbaar. En als ik onverhoopt toch te veel haarverlies krijg, dan heb ik een ‘leuke’ pruik uitgezocht. Toch ga ik ervanuit dat ik deze niet nodig ga hebben.

Om 16.00 uur mag ik een spuit met pegfilgrastim op mijn been zetten. Die moet de aanmaak van bloedplaatjes bevorderen. We gaan het meemaken. Straks heb ik er nog teveel.

Onsmakelijk moet kunnen: Praatje poep

Mijn zusje en ik zijn niet vies van een praatje poep op welk moment van de dag dan ook. Maar toen ik enige tijd geleden wat licht roze slijm bekeek bij het afvegen van mijn gat, hield ik het vooralsnog tot opbiechten bij manlief. De oncoloog en verpleegkundig specialist hield ik nog even in het ongewis. Niet omdat ik het zo smerig vind of zo, maar het onderzoek dat erop zou volgen. Zusje had het onlangs zelf toevallig ondergaan en ik dacht ‘ik pas’. En zo keek ik het een tijdje aan.

Laatst op haar verjaardag had ik het erover. Onderzoeken!, aldus haar reactie. Maar het stopte en ik dacht ‘mooi’. Tot een week of zo geleden er weer wat roze slijm opdook. Toch maar opgebiecht toen we deze week bij de verpleegkundig specialist zaten. ‘Goed dat je je hoofd niet in het zand steekt’, aldus A. Ik mompelde wat van ‘nou, slechts een maand of zo. Ze ging het overleggen met de oncoloog. Dat was maandag. Dinsdagochtend ging de telefoon. De secretaresse van de MDL-poli had mijn doorverwijzing voor een colonoscopie al binnen. Ze gingen het even met spoed doorzetten zodat het nog voor de eerste chemokuur afgerond kon zijn. 

‘Jippie’ zei ik. Ik kreeg een mailtje en moest een filmpje bekijken en vragenlijst beantwoorden. ‘Doe het zo snel mogelijk’ zei ze nog. Om 14.30 uur belde ze weer. ‘Morgenochtend om 9.45 uur hebben we een spoedgaatje in de agenda’. Het recept was al doorgestuurd en ze gaf me een instructie over de telefoon.

Na 15.00 niets meer eten

Om 18.00 uur beginnen met sachet 1 van Pleinvue (voor niet-Franstaligen onder ons vrij vertaald als ‘vrij zicht’ in het darmstelsel). Aanvullen tot 500 ml water en met kleine slokjes het mierzoete mengsel dat zogenaamd naar mango zou moeten smaken, in een uur opdrinken. Daarnaast nog minstens een liter water, thee etc. En dan maar leegpoepen.

Zusje had me al gewaarschuwd om handdoeken rond het toilet te leggen. ‘Het gaat mis’ waarschuwde ze. Duh! Daar trap ik niet in. Bij de allereerste vage drang ben ik met 500 ml beker thee en iPad op de wc gaan zitten. Mijn buik voelde inmiddels aan alsof ik een flink aantal maanden zwanger was en een harde buik ervaring beleefde. Ik ben niet meer van de wc gekomen voordat ik leeg was. ’s-Nachts verliep prima, alhoewel ik onrustig heb geslapen.

Tussen het ophalen van het recept (waarvan de apotheek toevallig nog net 1 setje bleek te hebben) en thuiskomst was het na 15.00. Eten zat er niet meer in. So be it. Dat had ik natuurlijk anders kunnen doen.

Dag 2 sachet A en B samen vermengen tot 500 ml substantie. En opnieuw in kleine slokjes opdrinken. Let wel: ‘Het wordt een vroegertje voor je’ aldus de secretaresse. Ik moest het om 5.45 door mijn gieltje hebben gegoten. Toevallig stond manlief al om 4.30 naast zijn bed vanwege vroege dienst. Dus samen vroeg op voor de verandering.

Dag 2 was minder mierzoet en minder vies. Met de neus dicht prima te doen. Mijn onderkant was echter niet meer zo blij met alles wat eruit gespoten werd en ging demonstratief op slot.

Vanwege het roesje dat ik bij het onderzoek zou krijgen, mocht ik tot 24 uur na het onderzoek niet actief deelnemen aan het verkeer. Probleem. Zoonlief moest naar ‘school’ en manlief had een cursus waar hij niet onderuit kon. Zo gebeurde het dat ik al even na 8.00 uur bij de poli stond. Dan kon zoonlief direct door naar de Fontys. 

Ruimte zat bij de poli. Een grote leestafel en daar zat ik te wachten met iPad tot ik aan de beurt was voor mijn colonoscopie. Ik was er van overtuigd dat het ergste leed geleden was en ik was er helemaal klaar voor om mee te kijken naar de binnenkant van mijn darmstelsel.

De arts liet op zich wachten in een andere behandelkamer en zo lag ik gezellig te kletsen met de verpleegkundigen. De saturatie- en bloeddrukmeter hadden het er druk mee. Die bleven gaan. De arts kwam uiteindelijk een half uur later dan gepland binnen en diende het roesje toe. Daarna weet ik nog maar weinig. Niets gezien. Ik weet alleen dat ik opeens gigantische pijn had en ‘stop’ gilde. Ze stopte en zo eindigde het in een onvolledige scopie waarop vooralsnog geen bijzonderheden waren gezien.

Gisteren belde de verpleegkundig specialist met de uitslag, ook over de ejectiefractie test (hartpompfunctie) die ik dinsdagochtend had ondergaan. Die was goed. Geen verrassing. De scopie was dus onvolledig en er werd een nieuwe geadviseerd maar dan met propofol als roesje. Nog net geen narcose maar waarschijnlijk zonder pijn. Oorzaak waren scherpe bochten in mijn darmen. Lekker dan. Dat doen we niet meer. Alternatief is een ct-coloscopie. Dan hoef ik mijn darmen niet te spoelen maar slechts een radioactief drankje te drinken waarna mijn darmen oplichten op de ct. Prima, doen we dat. Maar je voelt ‘m wel aankomen. Mochten ze onverhoopt toch iets ontwaren, dan komt die propofol methode met opnieuw die mierzoete smerige Pleinvue er opnieuw aan.

‘Geen haast’ aldus A. ‘Eerst maar eens die chemo aanstaande maandag. Die chemo is om 13.00 uur in Eindhoven. Om 10.00 nog even Fulvestrant injecties laten zetten in de Veldhovense vestiging, door naar de oogarts om 11.00 want ik zie al een tijdje wazig met mijn rechteroog en dan … Hop hop naar de chemopaal en de hoofdhuidkoeling.

En dinsdag nog even naar de haarspecialist om te kijken of mijn haarwerkje van 2013, destijds amper nodig gehad, nog herbruikbaar is met een aangepast kleurtje. Stel dat er weer een luchtbel ontstaat op mijn kruin …

En er is nog iets: iets over een WIA-aanvraag. Maar die doe ik apart.

Where do I begin ...

De eerste woorden van het tijdloze nummer van Love Story. Ach zo erg is het allemaal nog lang niet. Maar het is al even geleden dat ik voor het laatst een post plaatste. Er is nogal wat gebeurd sinds juni. 

Sinds januari heb ik diverse anti-hormonale therapieën voorgeschoteld gekregen. De eerste met letrozol leverde een acute depressie op. Overgestapt op tamoxifen welke vervolgens weinig uithaalde. De dag na Pinksteren stond ik naast mijn bed en kon opeens nauwelijks meer lopen van de pijn. Het botvlies bleek aangetast. Terug naar letrozol met de redelijke hoop dat de eerste depressie vooral tussen mijn oren had plaatsgevonden. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Tegelijkertijd werd ik acuut bestraald op mijn zitbeen vanwege dat aangetaste botvlies. Het voelde overigens alsof de boel gebroken was. Enkele weken later kon ik weer pijnloos en zonder kruk door het leven.

Inmiddels werd het in november tijd voor de volgende pet-ct scan. Vooral om te zien of de letrozol zijn werk deed. Ik had geen klachten of symptomen en zo liet ik goedgemutst bloedprikken. De uitslagen stonden al snel online. De reguliere waarden waren prima. De tumormarkers volgden later. Ik voorzag geen drama. Tot ik de waarden zag. De CA15.3 was van 20 naar 30 terwijl 23 de  bovenwaarde was. De CEA waarde die ze dit keer meenamen, bleek binnen te komen op 130. Die  mag niet hoger dan 3 zijn. Paniek sloeg toe maar er viel niets uit te leggen voordat de scan was gedaan.

De pet-ct was opnieuw een goedverlichte kerstboom. In de schouder enige uitbreiding naar weke delen.

Bij voorbaat werd mijn medicatie overgezet naar doelgerichte therapie in de vorm van ribociclib. Duur spul ,dat je voor drie weken meekrijgt en zo’n 2.000 euro per maand kost. Eigenlijk per drie weken, maar de vierde week is een stopweek. Het lijkt wel anticonceptie, maar in dit geval is dat vanwege het herstel van de bloedplaatjes. Als de waarden kort voor de volgende cyclus goed hersteld zijn, krijg je ze weer voor drie weken mee. 

Het leek de oncoloog een goed plan om in die weke delen te laten prikken. Misschien dat mijn uitzaaiingen een ander jasje hadden aangetrokken. Misschien wel Her2Neu +. Het duurde even voordat de uitslag eindelijk online stond. Maar de vlag mocht uit. Her2Neu+ was present. Dit betekent dat ik nu in aanmerking kom voor immunotherapie, net als in 2013/2014. Destijds werkte die erg goed. De oncoloog verklaarde blij te zijn dat ze de punctie had voorgesteld. Ik ook. Maar de dertien dagen aan ribociclib pillen, ofwel zo’n 1.200 euro, mochten pardoes in de afvalcontainer van de apotheek. Ik moest acuut stoppen zodat mijn bloedwaarden op pijl zouden zijn voor de chemo. Hoe drijf je de zorgkosten op.

Maandag 16 december start ik met 6 chemokuren docetaxel in combinatie met immunotherapie (trastuzumab en pertuzumab, deze worden als injectie toegediend). Als alles meezit en dit werkt, kan ik dat net zolang krijgen als dat het werkt, wel 20 jaar. Wie weet haal ik nog een jubileum van 45 jaar kanker. Levert dat een vermelding op in het Guinness Book of Records? Voorlopig loopt de agenda weer vol met afspraken. Morgen nog een ejectiefractie test om te kijken hoe het met mijn hartpompfunctie is gesteld maar ik verwacht geen verrassingen. 

Vol vertrouwen ga ik opnieuw voor de coldcap, Mijn haardos is mij nog altijd te dierbaar om op te geven. Jammer dat het nu geen hete zomer is zoals in 2013. Die ijskap op mijn hoofd was prima te doen.

Er lopen nog wat andere dingetjes maar daarover later meer.

Stralingsarts

21,5 jaar geleden werd ik voor het laatst werd bestraald. Dat was in november 2002 als afronding van mijn borstkankerbehandeling. De nabestralingen moesten ervoor zorgen dat de kanker niet terug zou keren. Dat deed het ook niet, maar wel een nieuwe ronde met nieuwe kansen in 2023 en daarna in 2020 nog een. Die laatste primaire ronde gooide de boel overhoop en zorgde een half jaar geleden voor uitzaaiingen. Gisteren zaten we opnieuw bij de stralingsarts in het Catharinaziekenhuis. Sinds 2002 was ik daar niet meer geweest. Het is niet mijn reguliere ziekenhuis. Maar voor bestralingen moet je daar zijn. Anno 2024 is alles in het Cathrien anders. Ik herkende niets.

Na wat gedoe met medicatie werd ik in februari overgezet op een ander soortgelijk middel en warempel, de depressies bleven dit keer uit. Het werd afwachten of de medicatie ook zijn werk zou doen. Een paar weken geleden zaten we bij mijn nieuwe oncoloog. De andere had besloten naar een ander ziekenhuis te vertrekken. Niet zo leuk, maar niets aan te doen. We bespraken de resultaten van de ct-scan. Ik had ze al online gezien. Goed en slecht nieuws. Om te beginnen waren de bloedwaarden onveranderd stabiel en goed. In de long is de tumor iets gekrompen. De botuitzaaiingen daarentegen zijn gegroeid, niet veel maar toch. En met name in het bekken en de schouder. Van mijn schouder voel ik sinds een week of zo eigenlijk niets meer. Maar dinsdag na Pinksteren stond ik naast mijn bed en zakte ik bijna door mijn linkerbeen van de pijn. Vanuit het niets. Tweede Pinksterdag hadden we nog een stukje gefietst, maar dat was alleen maar naar de Praxis, 4 km heen en ook terug. Elektrisch. Dat kan het niet zijn geweest. Tot slot was er dit keer ook iets te zien in de lever. Oeps. Maar volgens de radioloog zou dit ook een cyste kunnen zijn. De oncoloog stelde dat hij hier verder geen onderzoek naar gaat doen zolang de bloedwaarden daar geen aanleiding toe geven. De lever functioneert immers goed. Het is wachten op vergelijkingsmateriaal op een volgende scan.

Inmiddels gaat de pijn aan mijn bekken op en neer. Soms loop ik alsof er niets aan de hand is, het andere moment kan ik niet zonder kruk. Naar het bos met de boxers blijft hooguit beperkt tot een mini rondje. Zij klagen overigens niet, bos blijft bos en zolang er modder en water te over is …

Terug naar gisteren. Met de stralingsarts namen we de ct-scan beelden door. Ze wees aan waar het botvlies is aangetast en benadrukte dat dit ‘rechts’ is. Ik merkte op dat ik juist links last ervaar en niet op die specifieke setjes van botonderdelen. De pijn zit op een bijna intieme plek. Mijn schaambot. Ik hoef er maar tegenaan te duwen en het doet al pijn. Maar op de scan is dus niets maar dan ook niets te zien. Wat moet je met zo’n lijf. Onbetrouwbaar als wat. Blind bestralen op wat er niet te zien valt, gaan ze natuurlijk niet doen. Wel kunnen ze de zichtbare plekken bestralen, wie weet levert dat toch enige verlichting.

Als dat niet zo is, zit er niets anders op dan een invaliden parkeerplaats te laten aanleggen en een invalidenkaart aan te vragen. Gisteren zijn ze in de straat begonnen met herinrichting. Er wordt bijna gevochten om de parkeerplaatsen langs ons huis. En de bezoekers van de Albert Heijn aan de overkant hebben nog niet besloten een andere super op te zoeken. Chaos dus. Waar we voorheen eigenlijk altijd de auto kwijt konden langs het huis, wordt dat nu rondjes rijden in de buurt. Deze situatie gaat zeker een half jaar duren. En tegen de tijd dat het klaar is, is ook de nieuwbouwflat op de hoek van de straat opgeleverd. 56 appartementen en al die mensen willen natuurlijk hun auto kwijt. Misschien sowieso maar die kaart en parkeerplek aanvragen.

In de tussentijd strompel ik vanmiddag weer naar mijn auto die te ver weg staat en ga ik voor mijn eerste bestralingssessie. Ik krijg er vijf in totaal. Vandaag t/m woensdag a.s., het weekend uitgesloten.

Er was nog een dingetje. De oncoloog vroeg of de denosumab (botversterker) al met me was besproken. Oeps. Miscommunicatie en iemand die het vergeten is door te zetten. Ik was in de veronderstelling dat dit bij de letrozole hoorde en ik was inmiddels overgezet naar tamoxifen. Mogelijk dat de tamoxifen zijn werk beter gaat doen nu ik ook aan de botversterkende injecties ben gezet. Maar de eerste aandacht van de oncoloog gaat dus naar de pijnbestrijding. En ik, ik laat het dit keer maar over me heen komen.

Zinloze verlengingen

Een wedstrijd die bestaat uit verlengingen. Verlenging op verlenging, maar de winnaar staat allang vast. De vraag is waarom ik die wedstrijd zou uitspelen. Ik ben immers de uiteindelijke verliezer. Dat staat al vast. Verlenging op verlenging gaat er zeer waarschijnlijk voor zorgen dat ik bij de laatste bal nog maar een schim van mezelf ben. Daar heb ik al helemaal geen zin in. Dus, waarom?

Het antwoord? Ik weet het niet.

Valkuilen en misverstanden

Een update, dat blijkt nodig want er zijn mensen in mijn omgeving die denken dat ik inmiddels afscheid aan het nemen ben van mijn geliefden. Dat mijn laatste dagen zijn geteld en ik bezig ben met mijn bucketlist. Logische gedachten als je je hebt ziekgemeld met de mededeling dat er uitzaaiingen zijn gevonden door het hele lichaam.

Gezocht: oncoloog met ballen

Van de mannen en vrouwen met uitgezaaide borstkanker is 10 procent na 10 jaar nog in leven. Althans zo valt te lezen op internet. Ik schaar mij bij dat schamele percentage. Nu nog een oncoloog die niet bang is om in de aanval te gaan. De berichten die ik lees over palliatieve behandelingen komen op mij nogal tam over. Ik heb totaal geen interesse in zo comfortabel mogelijk leven en de boel rekken. Ik wil mogelijkheden en de tijd dringt. Ik ben uitzonderlijk. Velen zullen met hun ogen rollen, maar die kennen mij niet.

Slecht nieuws of een schop onder de kont?

Hoe breng je slecht nieuws naar buiten? Zelf ontdekte ik het toen ik mijn koude handen probeerde te warmen onder mijn oksels. Een knobbeltje! Niet weer … Ja toch. Dat was maandagavond 12 december jl. De 18^e had ik toevallig al een halfjaarlijkse controle afspraak staan bij het Borstcentrum. ‘Zou ik wachten’? De volgende ochtend na toch niet zo lekker te hebben geslapen besloot ik toch maar te bellen naar het Borstcentrum met de vraag of ik eerder mocht komen. Na een tweede belletje die ochtend mocht ik direct in de auto springen.

Van competentietest naar passie

Dat was de bedoeling. Maar ergens ging iets fout. En nu? Mijn passies zijn gevonden. Het wordt een heuse carrièreswitch, het roer gaat om en hoe.

De stichting waar ik sinds maart 2006 heb gewerkt, is per 1 mei van dit jaar opgeheven. De stekker werd er uitgetrokken, o.a. vanwege bedrijfseconomische redenen. Met mijn dienstverband van 16 jaar trok ik aan een behoorlijk lang eind. Zo kreeg ik een zak geld mee. Allemaal leuk en aardig, een lening is afgelost en zonnepanelen liggen op het platte dak van de aanbouw. Alles dankzij mijn werkloosheid. Maar ik ben in de tussentijd 57 geworden en met de huidige pensioenleeftijd moet ik nog een jaar of elf. Op basis van mijn leeftijd looft het UWV zelfs al een subsidie van twee maanden salaris uit aan een geïnteresseerde werkgever.

Kerstcadeau: operatiedatum

Mijn kerstcadeau heb ik onverwacht al gekregen. Gisteren maakten we onze opwachting bij de verpleegkundig specialiste in het ziekenhuis. De chirurge had al verteld dat we met Angelique het een en ander gingen doorspreken. Eigenlijk wist ik niet zo goed wat er besproken zou worden. Ik wilde maar een ding weten, een operatiedatum.

Op 1 december zat ik bij de plastische chirurge. Op 8 december had ik een intake voor de préoperatieve screening (POS). Dat betrof een web-consult via een videoverbinding. Slechts een paar seconden zag ik de jongedame in beeld, ik hoorde haar nog net iets over een hartfilmpje zeggen toen de verbinding wegviel. Vervolgens was het onmogelijk opnieuw in de digitale wachtkamer plaats te nemen. Gelukkig belde ze even via de telefoon. Ook goed, maar wie dat hartfilmpje betrof? Geen idee.

Check, check en check

Vanochtend werd ik wakker gebeld. Het ziekenhuis. De dame aan de lijn wilde een afspraak maken voor de preoperatieve screening. Ik sta immers op de wachtlijst voor een operatie. Dat klopt. Er is het een en ander gebeurd deze week.

Onbewust of bewust, ik was er toch wel mee bezig de afgelopen dagen. Het begint allemaal een beetje in te dalen. Borstkanker is en blijft heftig, hoe je er ook mee omgaat. Voor mij zit de spanning vooral in het niet weten wat er gaat gebeuren. Als alles is afgevinkt en op een lijstje staat, dan kan ik verder. Dus, check, check en check.

 

Borstkanker 3.0 - hoe dan!?

Echt waar, ik had er vrede mee, had me er bij neergelegd. Er was geen inspiratie meer om er wat voor blog dan ook uit te persen. Om die reden stopte ik onlangs zelfs met een opleiding columns en blogs. Het jaar 2020 alias Covid-19 was domweg te saai om iets aan toe te voegen. Ik zou mijn blog laten doodbloeden. Helaas, mijn lichaam, of toch het lot, heeft andere plannen met mij.

In mijn gezonde rechterborst zit een verdikking. Zoals ik het zie, zit die verdikking er al jaren. In 2017 ging ik voor de laatste jaarlijkse controle. Ik was er wel klaar mee al die controles, en al die straling is ook niet gezond. Zo belde ik jaarlijks na elke oproep weer af. Beide borstkankers heb ik zelf ontdekt. Dat zou me bij een onverhoopte derde ronde ook vast wel lukken.

Die verdikking, dat was vast mijn fibroadenoom, of littekenweefsel van de mammalift uit 2004, weet ik veel. Toch begon het te knagen de afgelopen maanden. Af en toe lag ik ’s nachts te malen, vooral als manlief nachtdienst had en afwezig was. Toen ik hem laatst vroeg wat hij voelde … manlief, tja die vond het maar een eng hard ding.

Magische knop

Zelden baal ik ervan dat ik meestal gelijk heb. Door de jaren heen verweet manlief mij weleens dat ik verslaafd zou zijn. Ik ontkende dat steevast … Ik dronk wijn omdat ik het lekker vond, niet omdat ik het nodig had, laat staan dat ik niet zonder zou kunnen. Het enige dat ik nodig had, was een aanleiding, een reden om het voor mijzelf te verantwoorden … Potverdrie, ik had alweer gelijk.

Ruim twee maanden geleden liet ik in een opwelling de alcohol voor wat het was … We waren op vakantie in de Haute-Marne en ik schreef een blog - chardonnee -, waarin ik mijn stap wereldkundig maakte. Stiekem hoopte ik dat ik met diezelfde opwelling mijn sluimerende blog nieuw leven in kon blazen. Niets is minder waar. Er valt weinig te vertellen behalve dat ook deze stap in mijn leven een eitje blijkt te zijn, voor mij althans. Een groot eitje zelfs, zo groot dat ik er zelfs geen moeite mee heb als er wijn in huis is, hoe lekker ook, zelfs niet als zo’n fles open is. Ik voel me bijna verraden door mijn smaakpapillen. Voor bezoek trek ik met gemak een fles open en blijf er zelf van af.

ChardonNEE en Margriet 3.0

Behalve mijn familie weet niemand dat ik te veel drink, of moet ik zeggen ‘heb gedronken’ (met de nadruk op de voltooid verleden tijd). Niemand weet dat er vrijwel iedere dag wel een fles wijn doorheen ging, slechts af en toe hield ik het bij een flesje van 25 cl. 

Manlief kreeg het niet eens altijd mee. Zijn ploegendiensten maakten het mij al die jaren makkelijk om de lege flessen te verbergen of tussentijds in de glasbak te kieperen, alhoewel ik die net zo makkelijk demonstratief liet staan om aan te tonen dat het leven nog altijd lastig was. De kinderen staken zelden hun teleurstelling onder tafel of stoelen.

Maar het is klaar, ik ben klaar met alle zelfbedachte onzin-excuses. Ik beken, tot en met eergisteren dronk ik te veel, veel te veel. Gisteren was mijn eerste alcoholvrije dag van de rest van mijn leven. Ik weet dat ik hulp nodig heb. Mentale hulp, een steuntje in de rug als het moeilijk wordt, maar ik voel er niets, helemaal niets voor om dit in groepsverband, bijvoorbeeld bij de AA te doen.

Een anoniem blog los van mijn bestaande blog was een optie, maar het is beter, zeg maar, ‘met de billen bloot te gaan’. Ook dit hoort bij mij. Als dit traject mijn leven gaat beheersen via een ander blog, wat moet ik dan nog met mijn oude blog dat het zo goed heeft gedaan in andere tijden van hoogte- en dieptepunten. Margriet 3.0 komt eraan.