Wachten, wachten, wachten … KASSA!

Een groot deel van onze tijd verdoen we met wachten. Dat wist ik allang. Sinds oktober is de grootste afnemer van “wachttijden” in mijn leven de wachtkamer van de oogarts. Meestal heb je al een hoop wachttijd achter de rug voordat je überhaupt in de wachtkamer van een oogarts mág plaatsnemen. Een oogarts heeft namelijk overvolle spreekuren en tenzij je echt iets mankeert, is er een wachtlijst. Afgelopen donderdag was ik [zo vertelde de oogarts] nummer 34 van het spreekuur dat die dag eigenlijk al vol zat.

Waarom Angela Merkel boft

De Duitse bondskanselier heeft bij het langlaufen haar bekkenring gebroken. Ik had het al gehoord op het journaal en gelezen op de NOS app. Angela boft dat de taalvaardigheid van de artsen en/of journalisten is veranderd sinds 1989. Want anno 1989 had deze breuk een heel andere benaming.

Zojuist kreeg ik een berichtje van mijn zus of ik het al had gehoord over Angela Merkel. Hettie schreef “hadden ze daar 25 jaar geleden maar over gesproken”. Haar  berichtje nam mij terug in de tijd. Stikkend van de lach ging ik naar het werk van Hettie om haar werkgever van toen te vertellen dat ze na het weekend niet zou komen werken. Wij werkten vlak bij elkaar. Ik werkte op het Plein in Den Haag. En zij werkte recht tegenover de voormalige ingang van de Tweede Kamer aan de Lange Poten in Den Haag. Ze werkte in die tijd op het atelier van Ben Poelman. Ooit was hij dé Togamaker van Nederland. Een zichzelf respecterend advocaat, rechter en noem maar op had – zeker in die tijd – een toga van zijn atelier. Vandaag de dag werkt mijn zus in Amsterdam bij “de Togamaker”. Het kan verkeren. Maar in 1989 had ze een ongelukje tijdens haar skivakantie. Ze zou terugkomen met een gipsvlucht.

 

 

Ik zie jullie denken “valt daar om te lachen”. Ja, we hebben er met zijn allen om moeten lachen maar het verdient enige uitleg.

Lente 2014 begint in chaos

Vanochtend werd al heel vroeg duidelijk dat vandaag de “dag van de chaos zou worden”. Anders gezegd “een dagje pure ADHD”. Voordat ik met mijn benen naast mijn bed stond, had ik mijn pilletje al geslikt. Daar kon het dus niet aan liggen.

Toen ik voor de spiegel aan de wastafel stond, besloot ik een haarband te pakken om mijn gezicht te kunnen wassen zonder mijn haren al te nat te laten worden. De slaapkamer binnengelopen begon ik (vraag me niet waarom, want ik weet het antwoord niet, het gebeurde gewoon) meerdere kasten op te ruimen. Ach ja, ik weet het al weer. Het ging fout toen ik het laatje opentrok waarin ik dacht een haarband zou aan te treffen. Die lag er niet. Een paar laatjes verder, zonder een haarband te hebben gevonden, begon ik goedgemutst onze kledingkast uit te mesten en te reorganiseren (geen idee waarom, misschien om sportkleding klaar te leggen voor mijn afspraak bij de fysiotherapeut [om conditie op te bouwen voor mijn operatie]). Het was nogal een rommeltje in de kast.

2014 - Alles sal reg kom

Nu het nieuwe jaar is ingeluid, weet ik nog steeds niet of ik nu vertrouwen moet hebben in het ongrijpbare, of in plaats daarvan maar gewoon moet hopen op een goed vervolg van mijn behandeling. Tegelijkertijd besef ik dat de eerste maanden na de diagnose een stuk leuker waren dan de maanden nadat een deel van mijn haar begon uit te vallen.

Bron: kafttotkaftbetweenthelines

Op naar 2014: Over vertrouwen, verwachtingen en hoop

Het leven loopt zelden zoals je dat zou willen. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Het komt zoals het komt en je hebt er weinig invloed op. In de tussentijd is het de bedoeling positief te blijven, je zegeningen te tellen en vertrouwen te hebben dat alles waar nodig wel weer op zijn pootjes terecht komt.

Begin van dit jaar leek het erop dat er van alles fout zou kunnen gaan. Ik was vooral bang voor mijn baan. Op wonderbaarlijke wijze liep dat allemaal goed af. Begin mei kwam er desondanks een flinke – en vooral onverwachte – hobbel in de weg. Alhoewel, een hobbel kun je het eigenlijk niet noemen. Het leek verdraaid veel op een donker zwart gat zonder bodem. Een gat met de benaming “Borstkanker 2.0”. Ondanks alles kwam het goed met mijn baan en begon ik aan mijn nieuwe – onwelkome – traject.

Adoptielokken

Hé, je hebt je opgemaakt! Leuk, heb je je haren geföhnd? Je hebt een lok haren naar voren hangen. Geen sjaaltje vandaag? Wat zit je haar leuk. Ze zagen allemaal wel iets, maar ik moest ze toch wel heel precies vertellen wat er anders was aan mijn verschijning.

Afgelopen dinsdag had ik opeens helemaal genoeg van het gedoe met sjaaltjes. Mijn smalle gezicht werd er net te veel door benadrukt en het ontbreken van het grootste deel van mijn wenkbrauwen en wimpers maakte het niet veel leuker. Licht gefrustreerd dat ik vijf kilo “rijker” ben, word ik toch niet blij als mensen vragen “of ik zoveel ben afgevallen”. Duh, ik wil lipofilling in mijn gezicht en die kilo’s zijn voor de plastisch chirurg.

 

Nieuwe executiedatum - aftellen

De nieuwe operatiedatum is bekend. Met een beetje water bij de wijn van de kant van de plastisch chirurg wordt de termijn van drie maanden na de laatste chemo niet voor de volle honderd procent vastgehouden. Er zijn twee weken van afgesnoept en zo komen we op dinsdag 4 februari 2014.

Met die datum als nieuw doel in de agenda kan ik volmondig zeggen dat ik blij ben dat ik niet morgenmiddag al word opgenomen in het ziekenhuis en dat ik niet overmorgen mijn borst hoef af te geven voor de executie. Mijn lijf is namelijk wel toe aan een verlengde herstelperiode in plaats van een zware operatie als toetje na de chemo. Het eerste herstel is al zichtbaar. Tussen de paar overgebleven die-hard-wimpers zitten puntjes van nieuwe borelingen. Ook worden de eerste nieuwe wenkbrauwhaartjes zichtbaar tussen de overgebleven "laatste-der-Mohikanen". Vooralsnog ben ik dik tevreden met de kleur van de nieuwe haartjes want ze zijn zwart. Zelfs op mijn hoofd waar na de vijfde kuur enige kaalslag heeft plaatsgevonden, zijn de eerste sporen zichtbaar van nieuwe aanwas.