Over anderhalve week ben ik jarig. Wat een dag. De dag waarop we mogen gaan stemmen op de een of toch de andere Pinocchio van de verkiezingslijsten. Dan stem ik bij voorbaat voor die ene die er toch niet op staat, diegene die daadwerkelijk zorgt voor méér koopkracht. Dan kan ik m’n eigen cadeautjes kopen en weet ik zeker dat ik iets krijg waar ik blij van word.
Dat klinkt niet zo vrolijk maar nog ieder jaar denk ik terug aan pakjesavond van meer dan 35 jaar geleden. Voorafgaand aan Sinterklaas ging mijn moeder altijd met ons naar de speelgoedwinkel "Bakkertje" (later "Teddy") in de Schoolstraat van Voorschoten. Dan werd er rondgekeken, ge-ohed en ge-aaahed. De eigenaar liep dan ook rond. Jaren later vertelde mijn moeder dat ze dan af en toe een gebaartje maakte of knikte naar hem en vervolgens verdwenen de spulletjes waar wij over heen kwijlden naar het magazijn. Als wij dan op school zaten, haalde moeder de cadeautjes op en verdwenen ze in de zakken die Sinterklaas uiteindelijk verstopte in de showroom van mijn vaders loodgietersbedrijf. Hoe wist Sint toch dat papa die showroom had? Dat snapten we niet, net zo min als dat hij altijd precies bracht wat wij zo mooi vonden, zonder een lijstje te hebben gemaakt).
 |
| Bron: afbeelding |
