Schrijfwerk


Schrijven om te delen

2016

Momenteel schrijf ik hier niet veel, de focus ligt elders "verandering van spijs":

www.techniekpromotieblog.wordpress.com
(Omdat het bij mijn werk hoort maar vooral zo verdraaid leuk is om te doen)

Ouder werk



(Als je wil weten "hoe het eigenlijk hoort")

(Voor wie geïnteresseerd is in toga's of er (beroepsmatig) een van de hoogste kwaliteit voor de juiste prijs zoekt)

2013

Mijn blog doet het goed. Het is dé manier om mijn gedachten en gevoelens op een rij te krijgen. Vervolgens blijkt het ook nog gehoor te vinden. Nu is het mijn uitlaatklep voor 'Borstkanker 2.0'. Maar bij het uitblijven van iedere 'serieuze' bijwerking van de chemo en een mentale veerkracht waar ik zelf versteld van sta, gaat de aandacht zeker niet alleen naar mijn ziekte. Ik probeer zoveel mogelijk bezig te zijn met leuke dingen. En dat lukt behoorlijk.

Een paar maanden geleden kreeg ik van een vriendin een miniatuurtje. Het is Ganesha ... Zij staat voor 1) kracht, 2) onoverwinnelijke macht en bovenal is Ganesha “de God(in) van de Schrijfkunst”.



2010 t/m 2012

Ik moet ‘delen’


Tot irritatie van mijn man heb ik een onverzadigbare drang om te delen. Ben pas gelukkig als ik kwijt kan wat mij raakt en bezighoudt. En dat is nogal wat. Vroeger had ik altijd vriendinnetjes nodig om mij bezig te houden. Schrijven heb ik altijd al gedaan. Al op jonge leeftijd schreef ik paginalange epistels naar vakantievriendinnetjes waarmee ik jarenlang heb geschreven. Het record staat op een pagina of 11. Mijn schoolagenda’s van de middelbare school staan vol met krabbels van rijmpjes tot verhaaltjes.
In 2006 ben ik begonnen met een hbo-opleiding ‘vertaler Engels’. Mijn propedeuse heb ik gehaald, daarna ben ik gestopt. Achteraf ongetwijfeld vanwege mijn ADHD die opspeelde. Als iets te lang duurt, verslapt te aandacht en natuurlijk draaf ik door. Als iets leuk is, kan ik me er niet meer vanaf halen. Met een gezin dat ook aandacht nodig heeft, een baan en huishouden en andere problemen, werd het teveel. Het leukste aan de studie was het schrijven en verzinnen van stukjes.
Na mijn diagnose ADHD en de noodzaak om mijn prikkels onder controle te gaan krijgen, ben ik begonnen van alles dat me bezighield op papier (nou ja, m’n laptop) te zetten. Mijn nachtkastje was namelijk volgeplakt met post-it’s met van alles en nog wat dat mij uit mijn slaap hield. Erger of in ieder geval gevaarlijker waren mijn pogingen om dingen te onthouden als ik in de auto zat en onderweg was naar mijn werk of naar huis ... Post-it op het stuur geplakt en rijdend schrijven. Er waren zoveel dingen die door mijn hoofd spookten als het licht uitging. Opschrijven hielp maar al die post-it’s, wat moest ik daar nou weer mee. Uitwerken dus en al snel had ik een multomap vol met stukjes en werd mijn chaos duidelijker. Nadat er eerst een soort vulkaanuitbarsting van gedachten tevoorschijn kwam, raakte mijn hoofd leger.
Mijn toenmalige coach verklaarde na het lezen van mijn stukje over ‘de zondagochtend’ dat iemand zonder ADHD al moe zou worden van alleen het lezen van dit stukje. Ze vond het voor niet-ADHD-ers een mooie manier om in het hoofd te kunnen kijken van een ADHD-er. Ik moest er iets mee doen. Andere ADHD-ers helpen.
Dat leek me leuk maar ook eng. Het lijkt me geweldig columns te schrijven zoals een Daphne Deckers. Heb gekeken naar trainingen en cursussen om hier beter in te worden. Maar ik weet niet of ik wel kort en bondig kan of wil zijn. Het idee dat mijn ideeën en gedachten in 300 worden geplakt moeten worden. Of ik überhaupt wel 'beoordeeld' wil worden is ook nog maar de vraag. Ik ben natuurlijk ijdel en blij als iemand laat weten dat hij/zij een stukje dat ik geschreven heb 'leuk vindt' of dat diegene 'spontaan begint te lachen' tijdens het lezen ervan.
Door de jaren heen heb ik dagboeken bijgehouden, maar dat was niet mijn stijl. Dat hield ik niet vol. Scrappen was het ook niet helemaal. Een blog dat je vol kunt stoppen, veranderen, verbeteren en uitbreiden: het lijkt me wel wat. Ik probeer het gewoon.