zaterdag 20 april 2013

Stoel 9, rij H - boardingpas kwijt


De bomaanslag in Boston heeft de VS en de rest van de wereld wakker geschud. Er waren negenduizend politieagenten op de been om een op de vlucht zijnde verdachte uiteindelijk levend in te rekenen.

Ik vraag me af wat dit internationaal voor gevolgen heeft. In de afgelopen week zijn er gifbrieven en andere verdachte pakketjes opgedoken en onderschept. Zijn we nog wel veilig? Wat gebeurt er nu op luchthavens? Ooit was het anders en onschuldig. Ik ben wel eens in Athene met de verkeerde koffer naar buiten gelopen zonder door iemand aangesproken te worden. Buiten ontdekte ik de vergissing, ging terug naar binnen, ruilde mijn koffer om voor de juiste en ging weer naar buiten. Pas toen werd ik gevraagd of ik iets aan te geven had …

Langer geleden - een kleine dertig jaar terug - bevond ik mij op het vliegveld in Athene. Ik was twee weken op vakantie geweest, 18 jaar en voor het eerst echt alleen van huis en in het buitenland. Achteraf gezien ben ik de dans ontsprongen, mijn moeder herkende dat direct. Ik was verbijsterd over haar conclusie.
Ik was spontaan op het vliegtuig gestapt op uitnodiging van een zus van mijn beste vriendin. Vijf meiden gingen zes weken naar Griekenland en ik ging er naartoe om het resultaat van een kappersbezoek te laten zien - er was een bed over in een van de appartementen - mijn vriendin ging namelijk niet mee. Zij ging apart naar Griekenland op een ander moment. Noem het spontaan, impulsief. Het klopt allemaal. Maar het was leuk, gezellig, spannend - en oh ja, ik moest ook nog met het vliegtuig. Was even vergeten dat ik bang was om te vliegen …

Het weerhield me niet, ik ging, vond het appartement na bijna 24 uur onderweg te zijn geweest met de hulp van een door mijn vriendin getekende plattegrond van het dorpje, een behulpzame buschauffeur in Athene. Op het busstation hielp hij mij bij het kopen van het kaartje. Hij bleek de chauffeur van mijn bus te zijn. Speelde onderweg bij de tussenstop voor chaparonne en ’s nachts aangekomen in Volos hielp hij mij aan een plekje in een taxiritje naar Afissos. De taxichauffeur leverde mij om een uur of vijf ’s morgens af in een donker en verlaten dorpje. Na veel bonzen op de deur van het appartement deed een slaperige vriendin van mijn vriendin open. Ze trok wat aan en vertelde dat de rest op de platia was (het dorpsplein). Aldaar ging de bakker net open en nuttigde ik mijn eerste Griekse roombroodje. Een gezellige week volgde waarna hun vakantie er op zat, zij vertrokken met de bus terug naar Nederland en ik bleef enigszins beduusd achter. Opeens voelde ik mij alleen in een vreemd land. Maar ik had inmiddels contacten genoeg.

Na een paar dagen vertrok ik naar Athene en zocht contact met een paar nieuwe vrienden die ik in dat dorpje had leren kennen. De volgende ochtend zat ik in het hotel aan het ontbijt toen ik aangesproken werd door een Amerikaan. Hij vroeg mij wie ik was, wat ik deed etc. Toen ik vertelde dat ik net afgestudeerd was als secretaresse, vertelde hij dat ik véél te mooi was om te hoeven werken. Hij kon mij de hele wereld laten zien, Brazilië, India, noem maar op.

Ik keek hem aan, barstte in lachen uit, stond op, pakte mijn tas en riep uit “Yeah right, I’m going shopping”. Toen ik dit bij thuiskomst aan mijn moeder vertelde, slaakte ze een zucht van verlichting en zei “meid, je had wel op de blanke slavinnenhandel kunnen belanden” … Ik was verbijsterd. Die zag ik niet aankomen. Ik dacht alleen maar “die vent is gek”. Achteraf gezien was het mogelijk een ronselaar voor drugskoeriers.

Een dag later vertrok ik terug naar Nederland. Op het vliegveld ging ik na het inchecken nog even naar de taxfree shop. Daar moet het gebeurd zijn. Kan me niet voorstellen waar anders. Ik kocht een parfummetje en ging naar de gate. Toen ik het vliegtuig in wilde, was ik mijn boardingpas kwijt. Ik wist mijn stoelnummer en welke rij maar het kaartje was toch echt spoorloos. Ik vertelde de stewardess dat mijn boardingpas kwijt was maar dat ik mijn stoel- en rijnummer wist. Ik vertelde dat ik het kaartje waarschijnlijk in de taxfree shop had laten liggen bij het betalen. De piloot werd er bij gehaald. Ik vloog KLM. Er werd geen probleem van gemaakt. De piloot concludeerde dat we zouden wachten tot iedereen op zijn plek zat. Als stoel 9H dan nog steeds leeg was, mocht ik er gaan zitten, was die stoel bezet … dan kwam ik gezellig bij hem in de cockpit.

Achteraf wel jammer dat mijn stoel leeg bleef. De cockpit is immers allang niet meer toegankelijk met alle beveiligingseisen van vandaag de dag.

Geen opmerkingen :

Een reactie plaatsen