zondag 6 november 2016

Ik ga op vakantie en neem mee …

Nee dit is geen idiote actie voor de bewustwording van welke ziekte dan ook, hooguit bewustwording van het feit dat je niet je dochters moet betrekken bij het inpakken voor een vakantie dochters …


Waar mijn peettante het hele jaar door oude en versleten kleren bewaarde om ze mee te nemen op vakantie ging dat er bij ons anders aan toe. Tante pakte oud spul in, van sokken en onderbroeken tot de bovenkleding. Aan het einde van de vakantie gooide tante alles pardoes in de afvalemmer. Behalve de versleten kleding gooide ze ook het versleten beddengoed en dito handdoeken in dezelfde afvalbak. Zo kwam ze thuis zonder een enkel stuk vuile was.




Ik denk dat mama best wel jaloers was. Dat kreeg ze er bij haar dochters niet door. Zusje en ik waren van een ander slag. Wij gilden moord en brand als we niet in onze mooiste en meest favoriete jurken op vakantie mochten. Zelfs onze (barbie)poppen moesten mee “in stijl”. In die jurken gingen we vervolgens ongegeneerd op de glijbaan en de familieschommel.

Als wij thuiskwamen van vakantie, je begrijpt het al, mama had bergen vuile was. Wij verdwenen als sneeuw voor de zon om opnieuw te gaan spelen en mama begon aan de was.

De meest favoriete jurken verdwenen nooit uit ons bezit. Het waren niet alleen jurken die mama zelf had genaaid. Er zaten ook geweldige afdankertjes (als nieuw) van nichtjes bij. De nichtjes waren er dan uitgegroeid en de tantes hadden geen bewaarsentiment. Die werden doorgeschoven naar mij. Als ik er uitgroeide, zeurde ik mama aan haar hoofd om de jurk “uit te leggen” … ofwel “zoompjes eruit in de breedte en de lengte”. In die tijd werd kleding op de groei gemaakt en kon zo’n jurk zomers achter elkaar mee. Toen het echt niet meer ging, werden ze opgeborgen op de vliering boven de zolder. Jaren later kwamen ze tevoorschijn en vroeg ik mama ze weer terug te brengen naar de originele maat. “Leuk voor later” … Ze verhuisden mee naar Veldhoven en warempel ik kreeg twee dochters. De jurken werden “verkleedpartijtjes”-materiaal. De dochters en vriendinnetjes speelden in onze oude communiejurkjes.



Ik heb foto’s van vroeger waar we op de schommel zitten ergens in een speeltuin in Limburg. Het is 1972 of 1973 en ik zit daar in de lichtblauwe communiejurk van mijn nichtje en zusje heeft die van mij aan. Papa maakte destijds nog lang geen kleurenfoto’s, maar ik herken de jurkjes met gemak.

 


Onlangs vond ik een vakantievriendinnetje terug op Facebook en stuurde wat foto’s van een dagje uit waar zij bij was. Zwart-wit natuurlijk en wazig. Ik kreeg een wazige foto terug, maar die was in kleur. Zo’n typisch jaren 70 foto met zo’n oranje gloed er overheen … In een flits herken ik het jurkje dat ik op de foto draag. Een favoriet afdankertje van mijn nichtje … Je ging zeggen en denken wat je wilt, maar een ding is zeker, de afdankertjes van toen gaan wel lang mee. Deze is al bijna retro met misschien wel 45 jaren op de teller.

Geen opmerkingen :

Een reactie plaatsen