Moeders mogen niet ziek zijn. Die moeten dat maar in hun eigen tijd doen. Aangestoken door de een of ander loop ik al een week te sukkelen. Wel ziek of toch niet ziek genoeg? Snipverkouden met keelpijn loop ik hoestend en proestend rond. Dan heb ik het warm en dan weer koud. Een lamlendig gevoel neemt het leven van mij over, maar ik mag er niet aan toegeven. De vuile was stapelt op en het werk moet ook gebeuren. Tussendoor steek je dan meestal nog even wat collega’s aan. Eigenlijk iets waar ik principieel op tegen ben. Collega’s die naar het werk komen, daar flink lopen te blaffen en vervolgens trots vertellen ‘hoe beroerd ze zich wel niet voelen’. Maar zie hoe dapper en sterk ze zijn. Ze zetten zich over hun ziek zijn heen en komen je gezellig aansteken.
April 2013 stond ik gevoelsmatig op de top van de Mount Everest en verklaarde sterk en gelukkig te zijn. Wie "de Goden verzoekt" krijgt gehoor en ik kukelde van de berg met borstkanker 2.0. Ik bleef overeind en vond mijn weg terug naar de top. Ik besloot voortaan uit de wind te blijven. Tijdens Covid-19 blijkt het leven bar saai te worden. Borstkanker 3.0 klopt ongevraagd aan. Maar nu zijn er uitzaaiingen ...
Posts tonen met het label koortsstuipjes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label koortsstuipjes. Alle posts tonen
dinsdag 1 mei 2012
Abonneren op:
Posts
(
Atom
)