Sinds het
overlijden van mijn moeder vond ik de omvang en grootte van de levenskruisjes onevenredig
en oneerlijk verdeeld. Ik was er van overtuigd dat er geen groter leed was dan het
onze. Twaalf jaar later weet ik wel beter. Wij hebben het zo slecht nog niet.
April 2013 stond ik gevoelsmatig op de top van de Mount Everest en verklaarde sterk en gelukkig te zijn. Wie "de Goden verzoekt" krijgt gehoor en ik kukelde van de berg met borstkanker 2.0. Ik bleef overeind en vond mijn weg terug naar de top. Ik besloot voortaan uit de wind te blijven. Tijdens Covid-19 blijkt het leven bar saai te worden. Borstkanker 3.0 klopt ongevraagd aan. Maar nu zijn er uitzaaiingen ...
Posts tonen met het label kruisje. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kruisje. Alle posts tonen
zondag 30 juni 2013
Abonneren op:
Posts
(
Atom
)