Stel, dat ik Voltaire was

 De zin en onzin van het “schrijven”

 

bron afbeelding

«Je ne suis pas d’accord avec ce que vous dites, mais je défendrai jusqu’a la mort votre droit a le dire»

Bijna driehonderd jaar geleden deed “Voltaire” uitspraken die vandaag de dag nog altijd worden aangehaald. Sommige zijn zo actueel dat je er van achterover slaat. Hij was zonder twijfel verstandig, hoogbegaafd, briljant en misschien zelfs helderziende of alwetend. Ik zeg maar wat, want ik weet het niet. Sinds het geschreven woord zijn er vele citaten (van vele wijze mensen) die de tand des tijds wisten te doorstaan, de een nog mooier dan de ander.

Aan de ene kant maak ik mij geen illusies. Over vijftig jaar vind je mijn woorden vast niet terug. Hooguit in een doos op zolder als “herinnering” bij een van mijn kinderen of (wie weet) kleinkinderen. Ik let wel eens op “wat ik zeg of schrijf”, ik ben er gemiddeld niet op uit anderen te kwetsen of voor het hoofd te stoten. Ik vind het eerlijk gezegd heel leuk en vleiend als er wel eens complimenten volgen na een bijdrage op mijn blog. Daar word ik zeg maar “ijdel” van. Maar ik maak me drukker over eventuele taal- of stijlfouten dan over een politiek/emotioneel “correcte” inhoud. Zoveel kwetsende dingen heb ik doorgaans niet te vertellen. Ik maak mij dan ook niet druk dat ik in  een ernstig conflict zal geraken door  wat ik toevertrouw aan het geschreven woord. Hoe dan ook, niets mag worden afgestraft met Kalasjnikovs.

Zeewespen, Kalasjnikovs en Charlie Hebdo

Tegengif: “Je suis Charlie”! 

Het is tijd om op te staan, massaal. “Gisteren” (7 januari 2015) is in Parijs een ultimatum gesteld. Er moet een definitie komen voor de toekomstbepaling van, voor en door de wereldbevolking.

Om te beginnen, is “gisteren” in deze context veel meer dan een grammaticale tijdsbepaling. Het mag nooit een “datum-weetje” worden in de annalen van de moderne geschiedenis “zoveelste aanslag door moslim-extremisten”. “Gisteren” is geen optelsom of logisch gevolg van de satirische tekeningen van de kunstenaars van Charlie Hebdo. De aanslag is geen heldendaad, maar een onbegrijpelijke en beestachtige slachtpartij. Er waren geen, laat staan 77, maagden te verdienen. “Gisteren” is geen interne Franse maar een wereldaangelegenheid.

Door deze bloedige aanslag is de vrijheid van meningsuiting in gevaar van meer dan 7 miljard mensen. Gisteravond waren de gevolgen al hoorbaar tijdens de uitzending van De Wereld Draait Door. Joup van ’t Hek deed daar de (voor hem) meest ondenkbare uitspraak: “Voor zijn column van aanstaande zaterdag in NRC Handelsblad gaat hij zijn woorden zorgvuldig overwegen”. Anders gezegd “hij wil nog lang niet dood”. Ik ook niet, maar genoeg is genoeg. “Je suis Charlie”.

Familieverhalen - De geboorte van een tweeling (11 december 1923)

(door Leo van der Bijl [broer van mijn moeder]) 
over de geboorte van hun zusjes

de tweeling Toos en Jeanne

11 December 1923 spoedde vader zich met ongebruikelijke haast naar de pastorie om pastoor Meijer kond te doen van de geboorte van de tweeling. Hij zal dat ongeveer met de volgende woorden gedaan hebben: Heden breng ik u een blijde boodschap; mijne wettige gade Geertruida Maria heeft vanmorgen het leven geschonken aan twee kinderen van het vrouwelijk geslacht, aan wie wij de namen willen geven Catharina Maria en Adriana Maria, die wij zullen opvoeden en grootbrengen in geuren van heiligheid, waarbij wij tevens de belofte doen om alles in het werk te stellen dat deze beide meiskes dagelijks zullen toenemen niet alleen in gewicht maar ook in welbehagen bij God en bij de mensen.

Groot was de commotie in kerk en samenleving. De zondag daarop werd een H. Hoogmis met drie Heren opgedragen in de Laurentiuskerk, een driestemmige Missa voor Mannekoor Benedicamus Domino van Perosi, onder de geparfumeerde althans gesoigneerde leiding van de toen nog jonge aartsvader Lakeman. Deze mis werd aan vader en moeder aangeboden door het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs.

Tepelreconstructie

Afgelopen donderdag was de grote dag van het "puntje op de i". Stiekem zag ik er tegenop. Aan de ene kant omdat ik een "nep" tepel eigenlijk niet zo nodig vind en vooral omdat ik bijzonder weinig zin had in het tweede gedeelte: de tatoeage van de tepelhof.

Zo'n naald, inkt en de bijbehorende pijn leken mij helemaal niets. Maar goed, ik had het besluit genomen en het moest maar gebeuren. Gert-Jan was de pineut want rechtstreeks uit zijn nachtdienst mocht hij mij begeleiden naar het ziekenhuis. Toen ik naar binnen werd geroepen (met enige vertrouwen) was het aan hem om wakker te blijven tijdens mijn ingreep. 

Bron afbeelding: tepelreconstructie

De plaats van de tepel werd afgetekend en met een plakker met metalen puntje als een soort "kunst-tepel" afgebakend. Vervolgens werd ik voor de spiegel gezet om goedkeuring te geven. Ik vond het best.

Inspiratie = ontspanning = geluk

Van kriebelhoestje naar “hoe, wat, waar” - Ontspanning ofwel uitdaging gezocht

Vandaag zat ik voor de derde keer bij een COPD-fysiotherapeut. Hij stelde voor de behandeling af te sluiten omdat hij technisch gezien niet veel kan toevoegen aan wat ik al weet. Deze afsluiting betekent helaas niet dat ik van mijn kriebelhoestje ben genezen. Dat kriebeltje heeft meer te maken met het niet toepassen van de juiste techniek.

Simpelweg: “ik praat te lang zonder af en toe (tussendoor) adem te halen”. Daarover later want anders weet ik niet meer wat ik wil zeggen (schriftelijk is dat soms al lastig, kun je nagaan als ik moet praten “al die woorden snel eruit gooien voordat je ze kwijt bent of zonder lucht zit”).

Borstkanker: sexy?

#tejongvoordebus

Toen ik deze week in Venlo was bij @VieCuri bij de “live DIEP flap operatie” werd tijdens een presentatie tussendoor verteld dat de gemiddelde leeftijd van vrouwen met borstkanker tussen de 50 en 65 jaar ligt (of ergens in die richting), maar dat in “reclame” spotjes vooral jonge vrouwen worden gebruikt “omdat zij sexy zijn”.

Mijn haren schoten overeind want ik kan daar niets mee. Ik was 36 bij mijn eerste ronde, ik voelde mij allesbehalve #sexy. Toen ik overtuigd was “helemaal klaar te zijn met borstkanker en slechts de rest van mijn leven mee te hoeven werken aan een jaarlijkse controle onder het genot van een cappuccino” kondigde zich ronde 2.0 aan [niemand heeft ooit verteld over “nieuwe ronde: nieuwe kansen”]. Opnieuw borstkanker en nog steeds “te jong om door de mand te vallen bij het bevolkingsonderzoek”. Excuse me! Maar wat is dáár sexy aan?

Aanstaande maandag vindt er een symposium plaats over het bewezen effect van het bevolkingsonderzoek in de borstkankermaand http://www.deventerrtv.nl/nieuws/article/8725/symposium-over-bewezen-effect-bevolkingsonderzoek-in-borstkankermaand/

Bron afbeelding "bevolkingsonderzoek"

Indian Summer - oktober 2014

Anno 2014 is het leven anders. Het verbaast mij niets. Mijn borstkankertraject verliep al buitengewoon. Maar ook de temperatuur is nu ongewoon. Het is 1 oktober en ik zit in de achtertuin met mijn laptop op schoot, benen op de stoel tegenover mij. Mijn jurkje is mouwloos (zelfs geen minuscuul kort mouwtje). Ik was vandaag in Venlo. Op de terugweg gaf de thermometer aan dat het 22 graden Celcius was.