Code oranje

Was het een grap om aandacht te vragen voor het WK (voetbal dan wel hockey) of was het gewoon de bedoeling dat iedereen zondag thuis zou blijven.

Als het aan Spitsnieuws en de strandtentexploitanten had gelegen, was er in ieder geval geen code oranje voor het hele land afgegeven. Hooguit groen. Als het aan hen had gelegen, had heel Nederland de boel de boel gelaten, was het weerbericht massaal genegeerd en waren we massaal in de auto, het openbaar vervoer of op de fiets gestapt. We hadden volgens hen de waarschuwingen over het naderende noodweer moeten negeren en de feiten moeten afwachten, liggend op het strand. Ja doei!

Zoek een BMW, echt! Geen krasje.

Kalverliefde flashback bij WK hockey

Vele jaren geleden, ik was een jaar of twaalf en nog maar net brugpieper-af, maakte ik kennis met het fenomeen vrienden-van-grote-broer-Frank. Lieve help, wat keek ik op tegen de vrienden van mijn grote broer. In stilte vond ik ze leuk. Ze zagen mij ‘het-kleine-zusje-van’ natuurlijk niet of nauwelijks staan. De verjaardagen van mijn grote broer en mij liggen slechts drie dagen na elkaar. Niet zelden viel zijn feest op mijn verjaardag. Toen ik zestien werd kwam grote broer inmiddels-op-kamers zijn voedselmand (standaard cadeau van pa en ma als tegenwicht-voor-de-vele-kratten-bier-en-zwaarder-spul) ophalen. Hij was in gezelschap van een van zijn beste vrienden. Meer dan dertig jaar later zijn ze nog steeds vrienden.

In stilte vond ik hem leuk. Ik werd dus zestien. Hij wist van onze bijna-dezelfde-verjaardagsdatum en feliciteerde mij en zei “Margriet, je bent nu bijna op een leeftijd dat ik bijna een gesprek met je kan voeren” (of was dat toen ik achttien werd – ik weet het niet meer). Mijn hart was nog net niet gebroken. Toen hij een jaar of wat later een vaste relatie bleek te hebben, baalde ik wederom “in stilte”. Gekheid, een gouden kerel en het is lang geleden dat ik hem zag.

Wat praat je raar …

Slechts één dag was ik in ‘De Stad Achter De Duinen’. ’s-Avonds vroeg mijn kind “Waarom praat je zo raar? Komt dat omdat je naar Den Haag bent geweest …?”. Vandaag is het exact 21 jaar geleden dat ik voor de allereerste keer een afspraakje had met Gert-Jan in Veldhoven. Waar Veldhoven lag, moest ik indertijd opzoeken in de atlas. De weekend daarvoor hadden we elkaar voor het eerst ontmoet in ‘De Stad Achter De Duinen”.

Een paar voorbeeldjes als voorbeeld (http://www.mijnwoordenboek.nl/dialect/):

Haags: Broodjûh è mè ù -

Leids: Wroofowverwval -

Brabants: Hedde gij da gezeet ghad? Mende da werklik woar? Hoe doede gij da? Hoe doede gij da? Hoe hedde gij da gedoan?

bron afbeelding

Zotte Dinsdag - Hoofdtribune Kyocera stadion

Zomaar een doordeweekse dag, voor velen een doodgewone dinsdag, meestal de dag van de langste files omdat de meeste parttime werkende moeders dan in de auto stappen om naar hun werk te gaan. Dat is de saaie dag die ik met jullie wil delen. Mijn dinsdag was gisteren onverwacht en ongepland een bovengemiddeld-met-extremen-gevulde dag. Het was bijna een Dolle Dinsdag (maar dan anders). Beter: een Zotte Dinsdag.

Bron: van Brienenoordbrug blijft open 3-6-2014

Life goes on “Borstkanker 2.0 - een jaar na dato”

Tik tak zei de klok en opeens is het alweer een jaar geleden dat de diagnose “borstkanker 2.0” viel. Het bewijs van “het leven gaat door” lag onlangs op de deurmat. De uitnodiging voor mijn jaarlijkse mammografie. Het is half mei 2014 en ik ben enigszins hersteld van mijn operatie van begin februari. Heel voorzichtig lijken de vreemde klachten en zotte symptomen te verminderen en/of te verdwijnen.

op veilige afstand van de "plettende platen"
kwam de port-a-cath toch duidelijk in beeld

Wubbo Ockels - in memoriam

“Als Wubbo Ockels belt vanaf de Cape Canaveral, dan moet je me uit vergadering halen”, aldus mijn baas ergens in 1985. Het was kort voordat de Nederlandse astronaut de ruimte in zou worden “geschoten” met de D1-missie in de Space Shuttle. Wubbo belde niet, maar zal ook nooit meer bellen. Hij is overleden.

bron: spacelab D1-missie 1985

Cricket

Lang geleden had ik een vriendje. Het duurde maar kort, ongeveer een week. Het was al afgelopen voor het echt was begonnen. Ik ging namelijk een weekje naar een vriendin die in Frankrijk studeerde. Ik zou met de nachttrein naar Parijs gaan. Hij probeerde mij als leesvoer voor tijdens de reis een boekje meegeven. In dat boekje stonden de spelregels van cricket uitgelegd. Ik wimpelde het aanbod van het boekje af en maakte het bij terugkomst uit. Ik had echt helemaal niets met cricket.
 

bronvermelding: AD