woensdag 24 juli 2013

Vakantieverhalen - Chemo 3 - spelbreker

Zo makkelijk als de eerste twee chemokuren zijn gegaan, mag van mij ook de derde kuur verlopen. Aanstaande maandag 29 juli is het zo ver. Dat betekent dat ik toch weer drie dagen min of meer “aan huis gekluisterd ben”. Balen, want ik zou liever met de kinderen naar Den Haag rijden, lekker naar het strand.



 
 

Volgende week moet Gert-Jan weer werken.
Nachtdienst, ook dat nog.
Maar nu nog even niet.
Gelukkig maar want we willen naar zee.


Jammer dat hij prikt ...
Een klein geluk bij dit “ongeluk” is dat het echte hete weer volgende week voorbij is. De voorspellingen voor Den Haag zijn een graad of 22 en mogelijk wat neerslag. Misschien zijn de weergoden mij gunstig gezind en zorgen ze ervoor dat het hélemaal geen strandweer wordt. Jammer voor de overige vakantiegangers, maar ik begin het gevoel te krijgen dat ik alle medewerking verdien om het daardoor zo leuk en makkelijk mogelijk te hebben. Ik ga niet stiekem hopen dat de chemo moet worden uitgesteld omdat bijvoorbeeld de bloeduitslagen niet goed zouden zijn.

De vorige keer waren de witte bloedplaatjes wat aan de lage kant. De kans bestaat dat dit nu een nog lager getal oplevert. Maar ik wil door. Ik voel me geweldig en wil geen vertraging in het proces. Het idee dat je dan ontvankelijker bent voor infecties en besmetting neem ik op de koop toe. Het is niet echt de tijd van het jaar dat je door iemand wordt aangestoken met een virus of zo. De mazelen heersen in de bijbelbelt en de scholen zijn landelijk dicht. Dus ook de kinderen brengen niet zomaar iets mee naar huis. Het kriebelhoestje dat sinds mei mijn ademhaling af en toe van slag brengt, begint al aardig bij mij te horen. Het lijkt een beetje een chronisch gevalletje te worden. Maar die houdt mij niet van de chemo!

Omdat er voor gisteren voor het zuiden van het land hoge temperaturen waren voorspeld, had ik bepaald dat we al vroeg naar het strand zouden vertrekken. Uiterlijk 8 uur. Wie niet klaar zou zijn, had pech. Alleen Martijn wilde thuis blijven. Zijn X-Box was voor de gelegenheid naar beneden gehaald zodat hij op groot tv-scherm zich uit kon leven op zijn foute spel “Black Ops 2”.

De meiden gingen wel mee en de reis was voorspoedig. Zonder enige vertraging – een enkele kortstondige verstopping op de snelweg daargelaten – bereikten we Den Haag. Richting Kijkduin werd het al wat drukker (foto) met strandgangers. Maar daar slaan wij altijd af richting Scheveningen om halverwege onze bestemming te bereiken. Bij onze bestemming was het op de parkeerplaats nog vrijwel uitgestorven.  Als eerste klas kenners parkeerden we zodanig dat bij het huiswaarts gaan de auto volledig in de schaduw zou staan. Op het strand was ook al zoals verwacht nog ruimte zat om een lekker plekje uit te zoeken. Dat bleef de hele dag zo. Het is duidelijk dat ze bij het journaal niet weten dat er strandjes zijn langs de Noordzeekust waar het prima toeven is zonder “hutje mutje” te hoeven zitten. Wij hadden zeeën van ruimte. Maar laat iedereen maar denken dat dit ondenkbaar is in het hoogseizoen tijdens een hittegolf.

afslag richting Plaspoelpolder. We zijn er bijna.


Langzamerhand wint Raku ook de vriendschap van Merel


Veel gaan er al zo vroeg naar Kijkduin. Wij niet!
Wij weten een beter plekje.



Dag Kijkduin, wij slaan rechts af.
 
Richting de Kwartel






Wat is het hier toch mooi



Prima fietsroutes hier








De zee ...........

Zelfs distels zijn mooi


Parasol en windtentje werden opgezet en voor het ultieme strandgevoel werd voor Merel en Marieke een bedje gehuurd voor de hele dag. Het geld was goed besteed. Ze hebben er vrijwel onafgebroken op liggen zonnebaden met de gsm in de hand. Er werd voornamelijk gelezen en gevolgd of de nieuwe video van One Direction op YouTube een nieuw Guinness record zou opleveren. De video moest daarvoor meer dan 10,7 miljoen keer worden bekeken en wel binnen 24 uur. Het record is uiteindelijk inderdaad verbroken.
 
Bedjes voor het ultieme strandgevoel van pubermeisjes


In de tussentijd vermaakten Roef en Raku (onze logé) zich opperbest. Raku wist Roef zover te krijgen door het zeewater te plonzen.  Een zeldzaamheid want Roef houdt echt niet van water. Raku bleek ook nog eens een zwemkampioen te zijn. Na het badderen en rollen in het zand waren de beide beestjes schoner dan schoon. Blijkbaar heeft Raku het daar niet zo op want ’s avonds bij het wandelen in het park besloot hij even ergens in te rollen. Een nadere inspectie van Gert-Jan leverde Raku een gedwongen bad op. Hij had liggen rollen in een konijnenkadaver. Hij onderging zijn bad lijdzaam en schuldbewust. Het is dat hij onze allerliefste logé is en de allerbeste vriend van Roef. Want eerlijk is eerlijk, die twee zijn stapelgek op elkaar.


Zwemles

Opeens gaat Roef helemaal los in het water

Dolle hondenpret

 

Zo hebben we Roef nog nooit meegemaakt bij het water


Raku vond één keer in het diepe genoeg en vond een omweg


 
 

 
Uitrusten met je beste vriend

En wat doen pubermeisjes?
 
Raku komt even bij op een rustig plekje na
'zwemmen in het diepe'


Zo rustig was het om ons heen was


Zeeën van ruimte op het strand zelfs tegen het middaguur


Een aantal meters links van ons lag helaas één minder fijn gezelschap. Op Twitter verklaarde ik hen tot een stel kakelende heksen. Ze leverden te veel lawaai (een naar mijn idee hekserig lachen op vol volume). Volgens de dochters toonden ze véél te veel onsmakelijk bloot. Ik moet bekennen, het zag er net aantrekkelijk uit. Te dik en dan allemaal topless. Wat vinden die vrouwen daar toch aan? Of willen ze soms extra kansen scoren op hogere percentages voor huidkanker? Je zou het bijna denken. Ik hoopte eigenlijk dat ze hun bezemstelen zouden pakken om weg te vliegen zodat de rust kon wederkeren op het verder heerlijke strand.


Bijschrift toevoegenDe nederzetting van de 'heksen'.
Ze waren even met hun bezemstelen weggevlogen
om helaas weer terug te komen
met hun lawaai en onsmakelijke blootheid.
 
 
 

 

 
Hondjes hebben niet zoveel nodig: Een beetje schaduw.

Een beetje bescherming van je grote vriend

 

Is Roef hier een beetje jaloers? Nee hoor, lekker schaduwplekje



 
Op zijn tijd een dutje
 

Er liep weer aardig wat flink verbrand vlees rond. Geen jongeren hoor! Ik heb het hier over mensen die ruimschoots volwassen zijn. Mensen die terugkomend van een wandelingetje de parasol die ze bij zich hebben weg zetten om hun roodverbrande vlees  vooral nog even verder te kunnen roosteren. Die zullen pijn hebben geleden toen ze ’s avonds onder de douche stonden. Ik zie de blaren in gedachten tevoorschijn komen. Je moet er wat voor over hebben.

Roef en Raku zoeken instinctief de schaduw op om een dutje te doen. Misschien zouden mensen ook beter af zijn met een hersencel of wat minder zodat ze instinctief doen wat goed voor hen is. Maar ik moet daarbij een bekentenis doen. Ik had mij niet ingesmeerd. Dommer dan dom, ik weet het, maar ik heb continue – op een kort loopje naar het water en in de andere richting naar het toilet daargelaten – onder de parasol gezeten, volledig in de schaduw. De verbranding is niet erg, slechts een beetje rood. Maar ook in de schaduw dus voortaan SMEREN!








 


Het was een bijzondere dag met ook nog een bijzondere ontmoeting. Bij onze vorige stranddag had een nieuwe ‘Twitter-vriend’ al te kennen gegeven dat hij in Scheveningen zat en de mogelijkheid geopperd dat we elkaar tegen zouden komen. Dat was niet gebeurd. Even lopen vanaf Scheveningen naar de Kwartel is verder dan het lijkt. Je moet bovendien ook nog weer helemaal terug en wat als je elkaar niet weet te vinden! Ik zit er niet altijd op te wachten om digitale contacten te ontmoeten. Maar deze vriend is iemand waar ik heel erg goede gesprekken met heb gehad en helemaal niet altijd over “akelig ziek zijn”. Gewoon over andere dingen. Leuke dingen waar ik het veel liever over heb.
 
Gisteren gaf ik via Twitter aan dat we weer op ons plekje zaten en instrueerde ‘de groene parasol te zoeken’.  Toen ik op een gegeven moment op mijn gsm op Twitter keek, zag ik een bericht. “We zitten op het terras. Mogen we even gedag komen zeggen?”. Duh! Natuurlijk. Ik liep met gsm in de hand richting het strandpaviljoen en Twitterde “zwaai eens”. Ik ben wat kippig en niet alles dringt tot mij door. Maar toen ik slechts een paar meter van hen verwijderd stond, stonden ze op en zwaaiden nadrukkelijk. Hoe bijzonder is het dat je een nieuwe vriend krijgt via Twitter. Je ontmoet elkaar uiteindelijk voor het eerst in levende lijve. Dat doe je per toeval op het Haagse strand. Dan kom je er vervolgens achter dat je misschien 15 minuten bij elkaar vandaan woont.
 
Zoek de groene parasol!
Er waren er welgeteld 5 dus niet zo heel moeilijk als je weet hoe ik er uit zie!

Tot mijn grote vreugde vloog er een Apache over. Een vlucht meemaken in een Apache helikopter staat op mijn denkbeeldige Bucketlist. Toen aan het begin van de Amerikaanse deelname aan de Golfoorlog de Apaches moesten worden aangevoerd, vlogen ze massaal over de regio Den Haag. De lucht zag er zwart van. Ze werden bij Rotterdam verwacht om te worden ingescheept voor hun reis naar de Golf. Die grote zware spinnenkoppen hebben op mij een enorme aantrekkingskracht. Ik wil een keer meevliegen.

Er kwam nog een helikopter over maar die was van de reddingsbrigade. Deze vloog heen en weer tussen Scheveningen en Kijkduin. De reddingsboot voerde dezelfde handelingen uit over het water. Een politiewagen bezocht het strandpaviljoen. Daar moest worden uitgerukt voor een onbekende reden maar mogelijk iemand die onwel was geworden. De agenten renden met koffers naar binnen. In het water werd diezelfde middag gezocht naar een in problemen geraakte zwemmer. Het blijft gevaarlijk. De wind kwam vanuit het noorden en zorgde voor perfecte koeling maar de enigszins aflandige wind zorgt voor een gevaarlijke stroming en ook nog een legioen aan kwallen. De kwallen hebben we gelukkig niet gezien. Het was warm maar goed te doen. Heel iets anders dan toen we bij thuiskomst uit de auto met airco stapten. We stapten zo ongeveer in de sauna. Wat een verschil. Er zit niets anders op dan vrijdag weer naar Den Haag af te reizen. Wat een aangename straf.

De helikopter is weinig meer dan een stipje aan de hemel.

Op de terugreis zagen we een aparte wolk. Ik maakte een foto en bij het plaatsen op Twitter fantaseerde ik of de “aliens” waren geland of dat er een nucleaire bom was ontploft. Het antwoord volgde via het RTL4 journaal bij het weerbericht en later zelfs via een ex-collega op Twitter. Het bleek een heus “aambeeld” te zijn. Gelukkig maar, want mijn opties waren niet om naar uit te kijken. Nu kan ik tenminste uitkijken naar vrijdag. Morgen nog het interview voor de huis-aan-huis krant van het MMC en ’s middags de bloedafname en controle voor de derde chemokuur van aanstaande maandag.
 
Aliëns of een nuclaire bom?
Gelukkig maar, het bleek een aambeeld te zijn.
 

Geen opmerkingen :

Een reactie plaatsen