zondag 14 juli 2013

Florence Nightingale had gelijk


Na een-weekje-niet-werken kan ik maar één ding concluderen: Florence Nightingale had gelijk! De drie R-en zijn goed voor de mens en voor mij een onontbeerlijk goed. De R-van-Rust is nog niet eens de belangrijkste in mijn geval. De R-van Reinheid kan me ook niet zoveel boeien. Het gaat bij mij om de derde R: de R-van-Regelmaat. Ik noem die letter de S-van-Structuur. Structuur is de regelmaat waar ik nog net niet van ging braken toen mij werd uitgelegd dat ik met ADHD gebaat zou zijn bij het aanleren van die eigenschap. Tegenwoordig val ik uiteen zodra ik die letter loslaat.

Na mijn ADHD-diagnose gruwelde ik ervan. Ik? Structuur en regelmaat? Saaiheid binnenlaten in mijn leven? Ik moest er niet aan denken. Sinds die eerste lessen-in-ADHD heb ik veel bijgeleerd. Structuur blijkt handig, verrekte handig. Als een autosleutel altijd op dezelfde plek ligt, hoef je veel minder vaak in de vriezer te kijken of je dat ding misschien daar hebt gelegd bij het te vriezen vlees. Tja, op alle andere plekken had je immers al gekeken …

Zo heb ik wat afgezocht naar sleutels, schoenen, gsm, tas, portemonnee-die-weer-eens-niet-in-mijn-tas-zat en ga zo maar door. Eigenlijk zocht ik dagelijks naar alles wat niet vast zat aan mijn lijf. Ik zei wel eens “het is maar goed dat mijn hoofd vast zit, anders zou ik die ook kwijtraken”. Zo zoek ik nog steeds regelmatig naar mijn zonnebril. Die vind ik meestal als-die-zoek-is op dezelfde plek terug, namelijk bovenop mijn hoofd geparkeerd-als-haarband.

Structuur helpt me door de dag heen. Ik moet aan de gang blijven. Na een weekje, laten we het al helemaal niet hebben over een 5-weken-durende zomervakantie, heb ik de grootste moeite weer in het normale ritme te komen. Omdat dit bij mij al een groot probleem is bij een normale gezondheidssituatie, vreesde ik vanaf het begin de gevolgen van de chemo. Wat zou die met mijn hoofd gaan doen.

Ik heb dus een paar dagen losgelaten na de tweede chemokuur. Ben wat langer in bed blijven liggen en hing een beetje rond (vooral achter de laptop). Door het later innemen van mijn ADHD-medicatie volgden natuurlijk ook langere avonden omdat ik nog lang niet moe genoeg was. Manlief vond het prima (wel zo gezellig als ik niet vroeg naar bed verdwijn) en die ging voortvarend met zijn klusjeslijst aan de gang. Die lijst groeide van de behaalde successen.

Gisteren realiseerde ik hoe ik stiekem maar vliegensvlug in de neerwaartse spiraal dreig weg te glijden. De gevolgen zijn enorm. Nu al heb ik nergens meer zin in. Verveling slaat toe en ik ben nauwelijks vooruit te branden. Wat mopperbuien en besluiten verder, ben ik vanochtend eerder opgestaan. Nam direct mijn pilletje in, ging met de hond naar het park, heb de droger geleegd en de wasmachine gevuld. Lekker saai heb ik de was opgehangen en kroop vervolgens met koffie en ontbijt achter mijn laptop om mijn overtuiging-van-regelmaat-is-goed-voor-mij vast te leggen.

Inmiddels komt de rest van het gezin tot leven, vroeger dan normaal. Zou het aanstekelijk zijn? Dan nog iets anders, ooit begreep ik niets van andere moeders op het schoolplein. Moeders die ’s morgens bij het afleveren van hun kinderen vertelden dat de piepers-al-gejast-waren en de wasmachine al klaar was met de eerste draai. Dan keek ik ze meewarig na en dacht “die zijn niet wijs, hebben ze niets leukers te doen”. Nu denk ik “waar haalden zij hun wijsheid vandaan?”.

Geen opmerkingen :

Een reactie plaatsen