zaterdag 14 september 2013

Zotte avonturen - Merel en de windhoos

In de zomer van 2010 was Merel met wat klasgenoten naar het zwembad in Eindhoven, de Tongelreep. Lekker een dagje lol maken, op de fiets en dan wel een omweg via school want een andere route kenden ze nog niet.

Rond 16.00 uur begon de lucht in Veldhoven te betrekken, het was al geruime tijd erg warm geweest en fikse onweersbui leek niet zo vreemd. Toen het rond 16.30 uur toch wel erg donker – zeg maar pikzwart – werd, pakte ik toch wel enigszins ongerust de telefoon. Ze nam direct op en ik vroeg waar ze was. Ze bleek net aangekleed en was klaar om te vertrekken en vroeg “hoezo?”. Ik vertelde dat er een flinke bui onderweg was en het schaap vroeg “waar dan”? Nou die was dus vanuit Veldhoven onderweg precies haar kant op. Ik drukte haar op het hart dat ze vooral niet onder bomen mocht schuilen als het zou beginnen te onweren of als de blikseminslagen te dichtbij leken te komen. Desnoods moest ze maar een groot gebouw opzoeken of ergens aanbellen.

Amper een paar minuten later werd het stil … zo’n stilte waarbij je voelt dat er iets gaat gebeuren. Zelfs de vogels zwegen. Marieke en Martijn waren thuis en toen het vlak daarna begon te waaien (nou ja, waaien …) vertelde ik hen dat nu ergens regende en dat het bij ons ook wel eens heel hard kon gaan regenen. Heel verbaasd waren ze, hoe weet mama dat nou weer? Ik had het nog niet gezegd of volle badkuipen leken te worden omgekeerd. Heel kort daarna begon het zo hard te waaien en te regenen dat we de schuur – een paar meter achter het huis – amper nog konden zien.

Her en der kwamen kinderen naar huis gerend en een half uurtje later volgden de eerste berichten over omgewaaide bomen. Ik dacht … Omgewaaide bomen? En ik was bang voor het onweer. Ook bij ons in de straat gingen grote bomen om. Bomen … dacht ik, wat is er ook alweer met bomen tussen hier en de Tongelreep? O help, de weg waarlangs Merel moet fietsen is een grote lange grote-bomenlaan … In paniek pakte ik mijn gsm … geen bereik, dan maar die van manlief, snap ik niks van, hoe werkt dat ding. Mijn paniek sloeg om in angst – je bent een stresskip of je bent het niet. Geen enkel bereik ook niet met de huistelefoon. Nummer onbereikbaar, geen bericht achter te laten. Uiteindelijk kwam er opeens een sms-je binnen, vreemd 06-nummer, geen naam, alleen maar “we staan onder het viaduct, komen dus later”. Opluchting, of toch nog steeds paniek? Was dit bericht wel van Merel, terugbellen was niet mogelijk, ook weer geen bereik. Nog steeds paniek, sloeg inmiddels over op Marieke en Martijn. Ik zag de bomen al op mijn oudste liggen.

Om 18.00 uur ging de huistelefoon. Het was Merel, ze was gearriveerd bij het vriendinnetje thuis. Nadat ze eerst waren gezandstraald door de wind en het zand waren ze schoon gespoeld door de hoosbuien en hadden ze het grote viaduct onder de snelweg bereikt. Daar de bui afwachtend waren ze door een andere “schuiler” – een oudere man – geadviseerd om maar gauw door te fietsen omdat ze niet meer zover hoefden en de bui mogelijk nog erger ging worden en nog wel een tijdje kon duren. Gelukkig was de vader van het vriendinnetje zo helder haar op te dragen naar huis te bellen dat ze veilig was.

Nadat het verlossende bericht gekomen was, gingen wij als sensatiezoekers maar eens de buurt verkennen, want wat waren er veel bomen het slachtoffer geworden van onze windhoos.

Volgende keer blijft ze waar ze is en ga ik haar vast halen met de auto. Die fiets kan makkelijk achterin en van een vriendinnetje ook wel. Onze MPV gaat er nooit meer uit!

Geen opmerkingen :

Een reactie plaatsen